15 films die niemand nodig had: van bordspel tot emoji

Waarom Hollywood te ver gaat met merkadaptaties

Studio’s zetten al jarenlang herkenbare intellectuele eigendommen (IP) om in speelfilms, vaak door dunne concepten op te blazen tot volledige producties. Of het nu gaat om boeken die te ver worden uitgerekt, videogames zonder sterke verhaallijn of speelgoed met weinig narratieve basis: veel adaptaties worden meer gezien als merkverlengingen dan als creatieve noodzaak. Hoewel sommige projecten wel succesvol zijn, belanden andere in de prullenbak van Hollywood’s overmoed, mislukte keuzes of gemiste kansen.

Hieronder een overzicht van films die vaak genoemd worden in deze discussie. Ze worstelden met het rechtvaardigen van hun bestaan, ondanks de ingebouwde herkenbaarheid. Elk voorbeeld illustreert een bredere trend: de focus op bekendheid gaat vaak ten koste van verhalende diepgang.

De lijst: 15 films die niemand nodig had

Battleship (2012)

Een losse adaptatie van een bordspel met nauwelijks een verhaal, bekritiseerd om zijn generieke blockbuster-opzet en slechte ontvangst. Ondanks een enorm budget verloor de film veel geld.

De Care Bears-film (1985)

Vaak beschreven als een speelfilmlange reclame voor een speelgoedlijn. Het was een vroege vorm van merchandisinggedreven filmproductie, die ondanks matig succes symbool staat voor deze trend.

Bratz (2007)

Een adaptatie van poppen die zwaar werd bekritiseerd om zijn oppervlakkige verhaal en slechte uitvoering. De film wordt vaak genoemd als een mislukte poging om speelgoedmerken om te zetten in een levensvatbare filmfranchise.

UglyDolls (2019)

Gebaseerd op pluche speelgoed, trok de film kritiek omdat het verhaal voorspelbaar was en te veel leunde op merkherkenning in plaats van een meeslepend verhaal.

Playmobil: The Movie (2019)

De film werd vergeleken met succesvollere speelgoedadaptaties en bekritiseerd om het gebrek aan originaliteit. Het kon niet uitleggen waarom het überhaupt gemaakt moest worden, behalve als promotie voor het merk.

Max Steel (2016)

Een flop gebaseerd op een actiefigurenlijn, bekritiseerd om zijn zwakke plot en generieke superheldentropes. De film verdween snel uit de bioscopen.

De Emoji-film (2017)

Wijd uitgemolken als een voorbeeld van een adaptatie van een niet-verhalend concept. De film werd gezien als te commercieel en creatievermijdend.

Monster Hunter (2020)

Een videogame-adaptatie die vaak genoemd wordt omdat het te ver afweek van het originele materiaal. Het resultaat was een generiek actieverhaal zonder diepgang.

Borderlands (2024)

Deze adaptatie van de populaire game werd direct na release al slecht ontvangen. Recensenten noemden het generiek en slecht uitgevoerd, en zetten het vaak op lijstjes van slechtste films van het jaar.

Doom (2005)

Gebaseerd op een schietspel met weinig verhaal, werd de film vaak genoemd als voorbeeld van een dun concept dat werd opgerekt tot een volledige speelfilm.

Ouija (2014)

Een adaptatie van een spiritueel bordspel, vaak bekritiseerd omdat het concept werd uitgerekt tot een horrorfilm puur vanwege merkherkenning.

Prince of Persia: The Sands of Time (2010)

Een dure adaptatie van de gelijknamige videogameserie, die kritiek kreeg om zijn generieke avonturenverhaal en afwijkingen van het origineel. De film werd gezien als een onnodige poging om een franchise te lanceren die nooit van de grond kwam.

Jem and the Holograms (2015)

Een slecht ontvangen adaptatie van een speelgoedgerelateerde franchise, bekritiseerd omdat het de aantrekkingskracht van het originele materiaal niet wist te vangen.

De Smurfen (2011)

Een zwaar gecommercialiseerde adaptatie die vaak werd bekritiseerd omdat het live-action en animatie combineerde zonder een sterk verhaal als basis.

Assassin’s Creed (2016)

Ondanks de populariteit van de games kreeg de film gemengde tot negatieve recensies. Critici wezen op een ingewikkeld verhaal en overmatige uitleg. De film wordt vaak genoemd als voorbeeld van een sterk IP dat niet vertaalde naar een overtuigende of noodzakelijke film.

Conclusie: Waarom deze adaptaties faalden

Deze 15 films illustreren een hardnekkig probleem in Hollywood: de focus op merkherkenning gaat vaak ten koste van verhalende kwaliteit. Of het nu gaat om een bordspel, een videogame of een speelgoedlijn, niet elk IP verdient een film. Vaak ontbreekt het aan een sterke verhaallijn of originele benadering, waardoor de adaptatie meer lijkt op een verlengde reclamecampagne dan op een zelfstandig kunstwerk.

De les? Niet elke herkenbare naam hoeft een film te worden. Soms is minder meer.