The Pitt: Waarom deze serie de redding kan zijn voor de hedendaagse televisie

De HBO Max-serie The Pitt, die onlangs haar tweede seizoen heeft afgerond, is uitzonderlijk televisie – niet door opzichtig vertoon, maar door haar ongekunstelde benadering. De makers slagen erin om de vertrouwde elementen van de gouden jaren '90 van de medische dramaseries te vernieuwen, zonder de glans van betaaltelevisie te verliezen. Bovendien lijkt deze serie wel eens de redding te kunnen betekenen voor een televisie-industrie die al jaren in een crisis verkeert.

Geschreven door R. Scott Gemmill, voormalig producent van ER en mede met medeoprichters Noah Wyle en John Wells, volgt elke aflevering van de vijftien afleveringen tellende seizoenen één uur van een vijftien uur durende dienst in ‘de Pitt’, een overvolle, onderbemande en ondergefinancierde spoedeisende hulp in Pittsburgh, Pennsylvania. De makers putten uit hun rijke ervaring met medische dramaseries, waardoor The Pitt aanvoelt als een terugkeer naar een eenvoudiger, maar niet minder krachtig tijdperk van televisie.

Toch is die eenvoud bedrieglijk. Wat de makers, acteurs en crew van The Pitt voor elkaar krijgen, is revolutionair: ze bewijzen dat professionaliteit en integriteit niet alleen kunnen overleven, maar zelfs kunnen floreren in het streamingtijdperk. Het lijkt erop dat het publiek hunkert naar authenticiteit, intelligentie en vakmanschap – vooral nu de wereld wordt overspoeld door amateurs, oplichters en onbekwame figuren.

"Dit is eigenlijk ‘competentie-porno’. Je ziet slimme, toegewijde mensen hun werk doen op een niveau dat jij niet eens begrijpt, en je bent zo blij dat ze dat doen."
– Noah Wyle in een interview met GQ

Deze op het scherm getoonde competentie wordt mogelijk gemaakt door intensieve voorbereiding achter de schermen. De acteurs volgden een tweedaagse medische opleiding onder leiding van echte artsen, waarbij ze onder meer leerden reanimeren, tracheotomieën uitvoeren en patiënten intuberen. Elke lade en kast op de set is gevuld met echte medische instrumenten en benodigdheden. De serie wordt gefilmd in een cirkelvormige opstelling, met de ziekenzaal als middelpunt en de behandelkamers en operatiekamers als uitlopers. In plaats van statische shots gebruikt cinematograaf Johanna Coelho een handheldcamera, waardoor de beelden meebewegen met de actie. De verlichting bestaat uit de gebruikelijke ziekenhuisverlichting, wat de vermoeidheid en bleke gezichten van zowel artsen als patiënten benadrukt. Dit alles wordt gefilmd ‘voor dekking’, wat betekent dat er geen tijd wordt verspild aan aparte opnames voor elke shot – een noodzaak die de opnamesnelheid aanzienlijk zou vertragen.

Er is minimale make-up en styling, en hoewel de hoofdrolspelers aantrekkelijk zijn, is The Pitt het tegenovergestelde van glamour. Aan het einde van hun vijftien uur durende dienst zien de acteurs er uitgeput uit. En in tegenstelling tot The West Wing – waar John Wells als showrunner werkte – is er geen opzwepende themamuziek die de spanning moet verhogen.