De eerste drie afleveringen van Euphoria seizoen 3, die op 12 april in première gingen, tonen een duistere wending in de serie. Waar de voorgaande seizoenen al bekend stonden om hun harde behandeling van jonge lichamen, gaat seizoen 3 een stap verder met expliciete lichaamshorror. Deze subgenre, waarin het menselijk lichaam wordt verminkt of getormenteerd tot bron van angst en walging, is zelden zo intens verbeeld in een tienerdrama.

Euphoria heeft altijd al het fysieke en emotionele leed van zijn personages centraal gesteld. Rue Bennett (Zendaya) ondergaat talloze drugsterugvallen en ontwenningsverschijnselen, terwijl Jules (Hunter Schafer) en Kat (Barbie Ferreira) hun seksualiteit in gevaarlijke situaties inzetten. De serie combineert deze thema’s met rauwe geweldscènes, zoals Nate Jacobs (Jacob Elordi) die zijn ex-vriendin mishandelt, een klasgenoot bijna doodt en haar onder schot houdt.

Seizoen 2 introduceerde al een dodelijke afloop voor Ashtray (Javon Walton), de gewelddadige handlanger van drugsdealer Fezco (Angus Cloud). Seizoen 3 bouwt voort op deze donkere paden, maar met een nieuwe dimensie: lichaamshorror. Volgens IMDb wordt lichaamshorror gekenmerkt door "verminking, verval of marteling van het menselijk lichaam, waarbij het lichaam zelf angst en walging oproept door grafische en verontrustende beelden van lichamelijke veranderingen of verminking."

Nate Jacobs’ gruwelijke afstraffing

Het meest opvallende voorbeeld van lichaamshorror in seizoen 3 is Nate Jacobs. De voormalige pestkop en succesvolle vastgoedontwikkelaar raakt verstrikt in schulden bij een criminele investeerder genaamd Naz, die meer dan een half miljoen dollar eist. In aflevering 3 trouwt Nate met Cassie Howard (Sydney Sweeney), maar hun huwelijksceremonie wordt ruw verstoord door Naz en zijn handlangers. Nate wordt zwaar mishandeld, Cassie krijgt een gebroken neus, en Nate verliest zelfs zijn kleine teen. Deze scène doet denken aan de meedogenloze stijl van regisseurs als David Cronenberg en Quentin Tarantino.

Hoewel series als The Last of Us, The Boys en Hannibal al eerder lichaamshorror in televisie introduceerden, blijft het zeldzaam dat een tienerdrama zo expliciet en intensief gebruikmaakt van deze techniek. Euphoria’s stap in deze richting markeert een nieuwe fase voor het genre, waarin de grenzen tussen drama en horror steeds verder vervagen.