Ana Inês Inácio: De onzichtbare architect van draadloze toekomst

Wie Ana Inês Inácio naar haar werk bij de Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek (TNO) in Den Haag rijdt, denkt aan signalen die de meeste mensen over het hoofd zien: radiogolven die tussen satellieten, sensoren en toekomstige draadloze netwerken bewegen. De geïntegreerde schakelingen die de wetenschapper ontwerpt, vormen de basis voor geavanceerde RF-sensorensystemen die essentieel zijn voor de ontwikkeling van radartechnologieën.

Ana Inês Inácio
Werkgever: Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek (TNO)
Functie: Wetenschapper
IEEE-lidmaatschap: Senior lid
Opleiding: Universiteit van Aveiro, Portugal

Deze onzichtbare RF-signalen zijn slechts een deel van de reden waarom Inácio wereldwijde erkenning heeft gekregen. Recent ontving ze de IEEE–Eta Kappa Nu Outstanding Young Professional Award voor haar leiderschap binnen IEEE Young Professionals, haar bijdrage aan innovatie en inclusiviteit, en haar pionierswerk op het gebied van RF-sensorensystemen. Daarbij combineert ze technische excellentie met maatschappelijk engagement.

Deze erkenning van IEEE’s eerbiedigde genootschap weerspiegelt een carrière die langs twee parallelle paden loopt: het verbeteren van RF-schakelontwerpen én het ondersteunen van ingenieurs wereldwijd bij het opbouwen van professionele gemeenschappen.

‘Ik heb altijd graag dingen gebouwd,’ zegt Inácio. ‘Soms gaat dat om schakelingen, soms om het helpen van mensen om met elkaar in contact te komen en te groeien.’

Deze combinatie van technische innovatie en wereldwijde leiderschap zorgt ervoor dat haar werk ver buiten het laboratorium impact heeft.

Van keukentafel tot wereldwijde innovatie

Inácio groeide op in Vales do Rio, een landelijk dorp nabij Covilhã in centraal Portugal. De regio stond bekend om landbouw en textielproductie, vertelt ze. Veel inwoners werkten in de textielindustrie, waaronder haar grootvader, die machines zoals industriële weefgetouwen repareerde. Hij werd haar eerste ‘ingenieur’ zonder ooit een formele titel te dragen.

Via correspondentiecursussen die per post werden verzonden, leerde hij zichzelf elektrische systemen aan. Thuis legde hij zijn kennis uit aan zijn kleindochter terwijl hij huishoudelijke apparaten en bedrading repareerde. ‘Hij liet me zien waarom iets kapotging en hoe we het konden repareren,’ herinnert ze zich. Dat wekte haar nieuwsgierigheid.

Haar moeder was kleermaakster en beheerde later een atelier met meerdere naaisters. Haar vader verliet zijn fabrieksbaan om naar de kokschool te gaan en werkt nu als kok in een verzorgingstehuis. Nieuwsgierigheid was een familie-eigenschap.

Op de middelbare school voelde Inácio zich evenzeer aangetrokken tot wiskunde en natuurkunde als tot biologie en geologie, vertelt ze. Docenten en een oom, zelf ingenieur, stimuleerden haar uiteindelijk om voor elektronica-ingenieurschap te kiezen.

Onderzoek naar geïntegreerde schakelingen

In 2008 begon ze aan een geïntegreerde masteropleiding elektrotechniek en telecommunicatie aan de Universiteit van Aveiro in Portugal, een vijfjarige opleiding die bachelor- en masteronderwijs combineerde. Een studie in het buitenland veranderde haar pad. In 2012 vertrok ze naar Nederland om via een zesmaandelijkse uitwisselingsprogramma tussen de Universiteit van Aveiro en de Technische Universiteit Eindhoven (TU/e) te studeren.

Een professor moedigde haar aan om te blijven. Ze voltooide haar laatste masterjaar in Nederland en richtte zich op technieken om de lineariteit van RF-versterkers te verbeteren bij Thales in Hengelo. Dit bedrijf ontwikkelt en produceert elektronica voor defensie en veiligheid.

In 2013 behaalde ze haar masterdiploma aan de Universiteit van Aveiro. Na haar afstuderen sloot ze zich aan bij de onderzoeksgroep voor geïntegreerde schakelontwerpen aan de Universiteit Twente, waar ze meewerkte aan nationaal gefinancierd onderzoek naar linearisatietechnieken voor RF-schakelingen.