Netflix-miniserie ‘Lord of the Flies’: een vertrouwd verhaal zonder verrassingen

De roman ‘Lord of the Flies’ van William Golding uit 1954 is een wereldberoemd boek dat generaties scholieren hebben moeten lezen. Het verhaal van jongens die stranden op een verlaten eiland en proberen te overleven, is inmiddels een cultureel icoon. De eerste verfilming uit 1963, geregisseerd door Peter Brook, geldt nog steeds als een meesterwerk en staat zelfs in de prestigieuze Criterion Collection.

Het verhaal heeft talloze andere werken beïnvloed, van series als ‘Yellowjackets’ tot afleveringen van ‘The Simpsons’. Zelfs wie het boek niet kent, kent de basispremisse: een groep jongens die zonder volwassenen moeten overleven en waarin machtsstrijd en morele verval centraal staan.

De vraag is dan ook: hebben we nog een nieuwe adaptatie nodig? En zo ja, voegt deze vierdelige Netflix-miniserie, oorspronkelijk uitgezonden door de BBC, iets toe aan het verhaal? Het antwoord is duidelijk: niet echt.

Een vertrouwd verhaal met bekende thema’s

De serie speelt zich af in de tijd van Goldings roman, wat het een historische setting geeft. Een Brits vliegtuig met alleen jongens aan boord stort neer op een onbewoond eiland. De overlevenden proberen zo snel mogelijk een georganiseerde samenleving op te bouwen om gered te worden.

Al snel ontstaat er een machtsstrijd tussen drie hoofdpersonages:

• Piggy (David McKenna): de slimme maar gepeste jongen die diplomatie en redelijkheid vertegenwoordigt.
• Jack (Lox Pratt): een meedogenloze jongen die kracht en jagen boven alles stelt.
• Ralph (Winston Sawyers): de charismatische leider die probeert orde te bewaren, maar soms kwetsbaar is.

De spanning loopt op, er komt geweld aan te pas en zelfs een pratende varkenskop op een stok. De centrale vragen blijven: is de mens van nature slecht? Zijn beschaving en regels slechts dunne lagen die onze primitieve instincten onderdrukken?

Een moderne aanpak met beperkte impact

De miniserie is geschreven door Jack Thorne, bekend van de indrukwekkende serie ‘Adolescence’, die soortgelijke thema’s behandelt. Thorne probeert het verhaal een moderne twist te geven, maar slaagt daar slechts gedeeltelijk in.

Zijn eerste tactiek is het benoemen van elke aflevering naar een personage, alsof de kijker diens perspectief volgt. Hoewel de eerste afleveringen beginnen met flashbacks over de personages, vervalt de serie al snel in een traditionele alwetende vertelstijl. Het voelt als een poging tot vernieuwing die uiteindelijk niets toevoegt.

Een tweede tactiek zijn de flashbacks zelf, die moeten laten zien hoe de personages voor de crash waren. Maar ook hier blijft het bij oppervlakkige karakterontwikkeling zonder diepgang. Het resultaat is een serie die technisch goed gemaakt is, maar emotioneel en thematisch weinig nieuws biedt.

Conclusie: een mooie maar overbodige adaptatie

‘Lord of the Flies’ op Netflix is een visueel sterke productie met een degelijke cast. Toch mist de serie de kracht en originaliteit van de originele roman of de verfilming uit 1963. Wie de klassieker al kent, zal weinig verrassends tegenkomen. Voor wie het verhaal nog niet kent, is het een adequate introductie, maar geen onvergetelijke ervaring.

De serie voelt als een herhaling van wat we al weten, zonder nieuwe inzichten of een frisse blik. Het blijft een interessant experiment, maar geen must-watch.