John Travolta’s regiedebuut ‘Propeller One-Way Night Coach’: een teleurstellende mislukking

John Travolta’s regiedebuut ‘Propeller One-Way Night Coach’ is geen film die je met plezier kijkt. Sterker nog: het is geen film die je überhaupt als film kunt bestempelen. De verfilming van Travolta’s eigen kinderboek uit 1997, dat oorspronkelijk uit 1997 dateert, is een stijve, levenloze productie die op geen enkel moment de belofte van emotionele diepgang waarmaakt.

De film probeert een persoonlijk verhaal te vertellen over hoe mensen gevormd worden door hun jeugdervaringen, maar voelt eerder aan als een buitenaards wezen dat voor het eerst menselijke interactie observeert. Het resultaat is een afwisselend verwarrende, maar vooral frustrerende ervaring. Travolta’s film bereikt nooit de emotionele hoogtepunten waar hij zo duidelijk naar streeft. In plaats daarvan stort het verhaal op bijna elk moment in elkaar.

Er is geen sprake van echte conflicten, personages of thema’s. Wat Travolta als ‘scènes’ aanduidt, zijn niets meer dan oppervlakkige flitsen van herinneringen, doorspekt met zijn eigen onophoudelijke voice-over. De film wordt bevolkt door karikaturale, eenzijdige personages en ademt een giftige, geforceerde nostalgie uit. Het is een ramp waar niemand ongeschonden uit komt.

Tijdens de première op het Filmfestival van Cannes deze week werd direct duidelijk dat Travolta’s film al bij de start struikelt. Een animatiesequentie opent de film, maar ziet eruit als een goedkope PowerPoint-presentatie. De rest van de film voelt even goedkoop aan: onafgemaakte visuele effecten, een soundtrack die zo zoetig is dat het irritant wordt, en een verhaal dat zo leeg is dat het letterlijk gewichtloos aanvoelt.

Het verhaal volgt de jonge Jeff (Clark Shotwell), die met zijn moeder door de Verenigde Staten reist en voor het eerst in zijn leven in een vliegtuig stapt. Onderweg ontmoet hij verschillende mensen, maar de meeste scènes spelen zich af in vliegtuigen die eruitzien als hergebruikte sitcomsets. De kijker blijft constant wachten op een betekenisvol moment of een aanwijzing waarom deze reis zo bijzonder voor Jeff is. Helaas wordt nooit duidelijk wat Travolta zelf zo bijzonder vond aan dit verhaal. Ondanks zijn pogingen om alles uit te leggen wat we zouden moeten voelen, blijft er niets hangen. In plaats van de kijker te laten begrijpen wie Jeff is en waarom hij gepassioneerd is over vliegen, reduceert Travolta hem tot een symbool van zijn eigen nostalgie voor de Jet Set-periode.

Jeff voelt niet als een echt personage, laat staan als een authentiek kind. Wel zijn er een paar flashbacks die hints geven naar een complexere, melancholische kant van zijn leven, maar deze momenten zijn te kort om echt indruk te maken. De personages vliegen van de ene naar de andere vlucht, zonder dat er ooit diepgang ontstaat. Wanneer Travolta zelf kort verschijnt in een plotselinge, bizarre afsluiting (de film duurt slechts zestig minuten), blijft de vraag wie deze hele onderneming eigenlijk had moeten aanspreken.