Steven Soderberghs ‘John Lennon: The Laatste Interview’: Een tijdloos testament van liefde en muziek

Een unieke blik op Lennons laatste uren

Steven Soderberghs documentaire ‘John Lennon: The Last Interview’, die vrijdag tijdens het Filmfestival van Cannes in première ging, had ook zonder kunstmatige intelligentie (AI) een opmerkelijke toevoeging aan het festival kunnen zijn. De film biedt een intieme kijk op de gemoedstoestand van John Lennon, slechts enkele uren voor zijn moord voor zijn New Yorkse woning in december 1980.

In de eerste minuten van de documentaire horen we Lennon zelf zeggen dat hij wil blijven muziek maken ‘tot ik dood en begraven ben, wat ik hopelijk nog lang niet ben’. Helaas zou hij na het interview direct naar de studio gaan, nog uren muziek maken en vervolgens naar huis keren om daar te worden vermoord. Deze openingszin wordt daardoor zowel onverdraaglijk als onweerstaanbaar voor de kijker – en filmmaker.

De waarde van een verloren interview

Soderbergh is geen exploitatieve regisseur, maar hij herkent goud wanneer hij het ziet. En dat gold zeker voor het interview dat Lennon en zijn vrouw, muze en artistieke partner Yoko Ono, die middag gaf. Het was een radio-interview voor het San Francisco-station KFRC, bedoeld om hun nieuwe album ‘Double Fantasy’ (uitgebracht in november 1980) te promoten. Hoewel Lennon en Ono eerder uitgebreide gesprekken hadden gevoerd, zoals met Playboy en Rolling Stone, was dit hun enige radio-interview. Dat betekende dat de geluidskwaliteit uitstekend was – en de inhoud evenzeer.

De interviewers waren gevraagd zich te beperken tot vragen over ‘Double Fantasy’ en niet over The Beatles te beginnen. Toch bleek Lennon in een spraakzame bui en ontstond er een gesprek van twee uur en 45 minuten. Het gesprek was voornamelijk filosofisch en reflecterend: hij sprak over muziek, vaderschap, vrede, liefde en de drugsgekte van het ‘verloren weekend’ in de vroege jaren ’70, toen hij gescheiden van Yoko leefde. En natuurlijk kwam The Beatles aan bod, want geen verhaal over John Lennon kan zonder hen.

Op een gegeven moment verbindt Lennon de muziek van zijn hele carrière met elkaar: van ‘The Word’ (‘het woord is liefde’) tot ‘All You Need Is Love’, ‘Give Peace a Chance’ en ‘Imagine’.

Een film die raakt door authenticiteit

Voor wie de andere interviews met Lennon en Ono uit die periode heeft gelezen, bevat ‘John Lennon: The Last Interview’ weinig verrassends. Toch is de directheid van zijn stem en de manier waarop hij over zijn muziek en idealen praat, adembenemend. Soderbergh en editor Nancy Main hebben het originele gesprek van 165 minuten slim teruggebracht tot een film van 97 minuten, waarbij ze de meest waardevolle momenten behouden. Een kanttekening: Lennons en Yoko’s antwoorden zijn vaak veel interessanter dan de vragen en opmerkingen van de vier radiomakers, die soms afleidend kunnen werken.

Helaas ontbreekt er beeldmateriaal van het interview zelf. De filmmakers moesten creatief zijn met visuele elementen om de kijker bij de les te houden. Toch weegt de kracht van Lennons woorden zwaarder dan het gebrek aan archiefmateriaal.

AI als moderne toevoeging

Hoewel de documentaire draait om Lennons laatste woorden, gebruikt Soderbergh AI om bepaalde scènes te reconstrueren en de ervaring voor de kijker te verrijken. Deze technologische toevoeging maakt de film niet alleen een hommage aan Lennon, maar ook een experiment met de mogelijkheden van moderne filmtechniek.

Waarom deze documentaire onmisbaar is

‘John Lennon: The Last Interview’ is meer dan een documentaire over een legendarische muzikant. Het is een tijdloos testament van liefde, vrede en muziek, vastgelegd op een moment dat de wereld nog niet wist wat er zou gebeuren. Voor liefhebbers van muziek, geschiedenis en menselijke verhalen is deze film een absolute aanrader.