Superheldenfilms kunnen leren van de opkomst van videogamefilms

Voor gamers is 2026 een mijlpaal: de Super Mario-film breekt records, Markipliers Iron Lung verraste als indiehit en Mortal Kombat II en Street Fighter beloven grote successen. Voor liefhebbers van superheldenfilms voelt het als een zware tegenvaller. Avengers: Doomsday van Marvel lijkt vast te lopen in herhalingen, Daredevil: Born Again vindt nauwelijks publiek en Spider-Man: Brand New Day dreigt zijn hoofdpersoon te overschaduwen met een overvol cast. James Gunns DCU doet weliswaar vernieuwende keuzes met personages als Supergirl en Clayface, maar mist de brede aantrekkingskracht van weleer.

Videogames lijken de nieuwe koning te worden van de bioscoop. Toch hoeven superheldenfilms niet in de vergetelheid te raken. Ze kunnen leren van de opkomst van videogamefilms door enkele cruciale lessen toe te passen.

Wees niet bang om gek te doen

Een van de sterkste momenten in Mortal Kombat is wanneer Liu Kang zijn tegenstander Kano herhaaldelijk met eenvoudige beenvegen uitdaagt. Iedereen die weleens een vechtspel heeft gespeeld, herkent de grap: het is een basismove uit de game, maar in de film wordt het een hilarisch en herkenbaar moment. Liu Kang, de held van het verhaal, voert deze actie uit tegen Kano, een van de meest absurde personages uit de franchise. Later tovert hij zelfs een vuurspuwende draak op, wat de film als het meest epische moment presenteert – en dat is het ook.

Superheldenfilms maken vaak de fout om hun bronmateriaal te bespotten, zoals wanneer personages Peacemaker erop wijzen dat hij een toilet als helm draagt of wanneer ze lachen om de naam "Otto Octavius". Deze momenten nodigen casual fans uit, maar ze degraderen ook het materiaal zelf. Videogamefilms omarmen juist de gekkigheid van hun bron, terwijl superheldenfilms als Thor: Love and Thunder of She-Hulk: Attorney at Law vaak neerkijken op zowel de strips als het publiek.

Geef het publiek wat het wil

Niemand zal beweren dat de nieuwe Super Mario Bros.-film een meesterwerk is. Toch haalt de film miljoenen op, omdat het publiek de personages kent en liefheeft. De film gaat niet alleen over Mario en Luigi, maar ook over bijfiguren als Dry Bones, Kamek, Rosalina en Wart. De marketing voor Street Fighter gebruikt zelfs de iconische personages uit de game om de film te promoten, van Ryu tot Chun-Li.

Superheldenfilms daarentegen focussen vaak te veel op de hoofdpersonages en vergeten de rijke achtergrondverhalen en bijfiguren die fans al jaren kennen. Een film als Spider-Man: Across the Spider-Verse toont aan dat er wel ruimte is voor diversiteit en verrassende keuzes, maar veel andere titels blijven hangen in veilige, voorspelbare formules.

Maak het interactief en meeslepend

Videogames zijn per definitie interactief, en dat is precies wat videogamefilms vaak beter weten over te brengen. Mortal Kombat en Street Fighter voelen als verlengstukken van de games, met gevechten die de actie uit de spellen evenaren. Superheldenfilms kunnen hiervan leren door meer nadruk te leggen op de actie en de ervaring van het kijken zelf.

Een voorbeeld is Deadpool & Wolverine, dat de vierde-wand-techniek uit de strips gebruikt om het publiek direct aan te spreken. Dit soort momenten maakt de film persoonlijker en leuker, in plaats van afstandelijk en generiek. Ook Avengers: Endgame liet zien dat een film met een sterke focus op de emotionele reis van de personages en een epische climax een wereldwijd succes kan zijn.

Blijf vernieuwen, maar blijf trouw aan de bron

Videogamefilms slagen er vaak in om zowel nieuwe als oude fans aan te spreken door trouw te blijven aan de bron, maar tegelijkertijd vernieuwende keuzes te maken. Sonic the Hedgehog en The Super Mario Bros. Movie bewijzen dat een trouwe vertaling van de game naar de film, met een frisse kijk, kan werken. Superheldenfilms kunnen hiervan leren door minder te focussen op het herhalen van oude formules en meer op het vernieuwen van vertellingen.

James Gunns DCU doet dit bijvoorbeeld met The Suicide Squad en Aquaman, waar hij de toon van de films aanpast aan moderne verwachtingen, maar tegelijkertijd de essentie van de personages behoudt. Dit is precies wat superheldenfilms nodig hebben: een balans tussen nostalgie en vernieuwing.

"De beste videogamefilms vieren de gekkigheid en de interactie van de games. Superheldenfilms kunnen leren van deze aanpak door minder neer te kijken op hun bronmateriaal en meer te focussen op wat het publiek echt wil zien."

Conclusie: een toekomst voor superheldenfilms

De opkomst van videogamefilms betekent niet het einde van superheldenfilms. Integendeel: het is een kans om te leren en te vernieuwen. Door gek te durven doen, het publiek te geven wat het wil, interactieve ervaringen te creëren en trouw te blijven aan de bron, kunnen superheldenfilms weer relevant worden. Het is tijd om de cape en cowl nieuw leven in te blazen.