Op 24 april 2024, om precies 5:00 uur ’s ochtends, werd mijn leven voorgoed veranderd. Terwijl de maan nog aan de hemel stond, drongen meer dan vijftig FBI-agenten met zware bewapening mijn huis binnen. Met schreeuwende bevelen, dreigende wapens en een overvloed aan geweld werd mijn vrouw Lauren en ik wakker geschud. De boodschap was duidelijk: ‘Keonne Rodriguez, dit is de FBI. Kom naar buiten met je handen omhoog, onmiddellijk!’
De scène was surrealistisch: drones, gepantserde voertuigen, aanvalsgeweren en agenten in gevechtstenue overspoelden ons rustige stadje. Handboeien, een rit in een politieauto en een huis dat werd leeggeroofd door Biden’s handlangers. Mijn grootste zorg was niet de inbeslagname van mijn spullen, maar mijn vrouw, die nog steeds in handboeien zat. Pas later mocht ze vertrekken – mijn kat profiteerde direct van de chaos en ontsnapte door een open deur.
Twee jaar later schrijf ik deze brief vanuit de gevangenis. Federal Prison Camp Morgantown. Mijn dagen worden bepaald door schreeuwende commando’s, strikte regels en een systeem dat mijn identiteit heeft gestolen. Hier ben ik niet langer Keonne Rodriguez, maar inmate #11404-511. Mijn vrijheid, mijn keuzes, zelfs mijn gedachten worden beperkt door een bureaucratie die geen ruimte laat voor menselijkheid.
De FBI-raid was geen standaardactie. Het was een politiek gemotiveerde aanval, uitgevoerd door een corrupte justitie onder een corrupte regering. Een Amerikaanse aanklager, gesteund door een justitieapparaat dat zich laat leiden door politieke belangen, heeft ons leven verwoest. Samourai Wallet, een privacygerichte Bitcoin-portemonnee, werd het doelwit van een witch hunt. De ontwikkelaars, Keonne Rodriguez en William Hill, zitten nu twee jaar vast – zonder eerlijk proces, zonder bewijs van misdaad.
Als je deze woorden leest, heb je tijd. Tijd om de petitie te tekenen voor hun vrijlating. Elke handtekening telt. Want dit gaat niet alleen over twee ontwikkelaars. Het gaat over de toekomst van financiële privacy, over de vrijheid om technologie te gebruiken zonder angst voor represailles.
De gevangenis is een plek waar je leert wat echt belangrijk is. Het is niet de wapens, niet de regels, maar de mensen om je heen die je eraan herinneren dat je nog steeds mens bent. De bewakers, hoewel ze hun werk doen, behandelen ons met respect als we ons aan de regels houden. Maar aan het eind van de dag gaan zij naar huis. Wij blijven achter.
Twee jaar geleden begon deze nachtmerrie. Vandaag schrijf ik deze brief in de hoop dat er een einde komt aan deze onrechtvaardigheid. Onderteken de petitie. Verspreid dit verhaal. Want vrijheid is niet iets wat je kunt afnemen – het is iets wat je moet verdedigen.