De laatste keer dat ik David Lowery sprak, was in de herfst van 2024. We bespraken toen twee afleveringen van ‘Skeleton Crew’, een Star Wars-serie voor Disney en Lucasfilm, die hij had geregisseerd, en een charmante stop-motion korte film voor Disney+. Lowery had net ook de opnames afgerond van ‘Mother Mary’, een film van A24 die nu in de bioscopen draait. Destijds wist hij nog niet precies wat de film zou worden, maar hoopte hij snel duidelijkheid te krijgen.

‘Het is interessant dat we toen voor het laatst spraken, want tegen december 2024 had ik het gevoel dat ik de film doorhad’, aldus Lowery. ‘Het was een vreemde en ongrijpbare film. Maar ik vond een structuur die klopte. Alles viel op zijn plaats. Na Kerstmis keek ik de film en dacht: we zijn er. We hebben het voor elkaar.’

In januari 2025 besloot Lowery de film aan een klein publiek te laten zien. ‘De reacties maakten me duidelijk dat ik nog niet de helderheid had bereikt waar ik naar streefde’, bekende hij. Dit leidde tot nog een jaar intensief monteren, waarbij de film inhoudelijk weinig veranderde, maar wel werd verfijnd. Zoals bij veel van zijn kleinere projecten, nam Lowery ook deze keer zelf het montagestokje ter hand.

‘We focusten op de details, haalden de fijne nuances naar boven die precies lieten zien wat we wilden bereiken’, legt hij uit. ‘Het kostte veel tijd, omdat de film draait om gevoel en emotie – iets wat lastig in woorden te vatten is. Ondanks alle dialogen en tekst konden we nooit precies verwoorden wat we zochten. Het was een gevoel, een stemming. En die te pakken krijgen, vergde veel trial and error.’

Muziek als sleutel tot de film

Een cruciaal onderdeel van de film was de muziek, die volgens Lowery zowel de personages als hun verhaal moest ondersteunen. ‘De muziek helpt niet alleen om de personages te definiëren, maar ook om te laten zien hoe ze in de situatie terecht zijn gekomen waarin we ze ontmoeten’, aldus de regisseur.

Er waren talloze mogelijkheden om de muziek in te zetten. Zo waren er versies waarin de film halverwege overging in een concertfilm, of waarin alle nummers aan het begin werden gespeeld om de kijker onder te dompelen in de wereld van Mother Mary (Anne Hathaway) voordat ze haar ex-kostuumontwerper (Michaela Coel) opzoekt. Een andere versie bevatte alleen fragmenten van nummers in plaats van volledige optredens. Uiteindelijk streefde Lowery naar ‘een intiem tweepersoonsdrama dat af en toe uitbarst in volledige popconcertscènes’.