In mijn jeugd leek het alsof bijna elke romantische komedie een journaliste als hoofdpersoon had. Denk aan films als Kissing Jessica Stein, Sleepless in Seattle, The Holiday, Never Been Kissed en When Harry Met Sally. Werkten ze niet bij een krant, dan werkten ze bij een glossy tijdschrift, zoals in How to Lose a Guy in 10 Days en 13 Going on 30. In Hitch was de hoofdrolspeelster zelfs een roddelcolumniste – ook dat telt. Of ze werkten in de uitgeverswereld, zoals in Bridget Jones’s Diary. Maar één ding hadden ze allemaal gemeen: ze waren schrijvers in grote steden die hun werk serieus namen.

De echte verhaallijn van deze films draaide echter om liefde. Wie zou de hoofdpersoon uiteindelijk het hof maken? Vaak was dat iemand die ze eerst niet mochten. The Devil Wears Prada was hierop een uitzondering. Waar andere films draaiden om een romantische relatie, ging deze film over passie voor werk.

Andy Sachs (Anne Hathaway), een pas afgestudeerde journaliste van Northwestern University, droomt van een serieuze carrière in de journalistiek. Toch kan ze alleen een baan vinden als assistent van de hoofdredactrice van Runway. In tegenstelling tot de andere hoofdrolspeelsters begint Andy de film met een vriend, Nate, die haar carrière weinig steunt. Nate zou in 2006 dienen als moreel kompas voor het publiek. De Andy die hij kende van Northwestern had immers niets met mode, ontwerpers of haar uiterlijk. Die Andy wilde juist verhalen vertellen, rapporteren en de wereld veranderen.

Deze tegenstelling tussen droom en realiteit is typerend voor veel films over journalisten. Ze stralen een romantisch en glamoureus beeld uit, maar hoe dicht ligt dat bij de werkelijkheid? Journalisten in films zijn vaak helden die de waarheid achterhalen, terwijl ze in werkelijkheid vaak te maken hebben met druk, onzekerheid en een gebrek aan erkenning.

Toch blijft de aantrekkingskracht van deze films bestaan. Ze bieden een ontsnapping aan de realiteit en laten zien dat passie voor je werk net zo belangrijk kan zijn als liefde. Maar misschien is het tijd om het beeld van de journalist in films te herzien – en dichter bij de werkelijkheid te brengen.