Recensie: 'In the Grey' mist pit en passie in saaie actiefilm met Gyllenhaal en Cavill

Er bestaat een theorie die zegt: wil je dat het publiek een personage mag, zorg er dan voor dat hij of zij uitblinkt in zijn werk. Fouten en gebreken? Geen probleem. Als je de beste bankrover ter wereld bent, moet het publiek toegeven dat je weet wat je doet. We willen misschien niet met zo iemand optrekken, maar we kijken wel graag naar hem of haar aan het werk. Vandaar de term ‘competentieporno’: films waarin personages hun vak perfect beheersen. In the Grey haalt het plezier uit die porno.

Guy Ritchie heeft jarenlang geprofiteerd van de ‘goed in je werk’-theorie, maar nu kraakt zijn formule. Zijn nieuwste film is een oefening in oppervlakkige competentie en generieke coolness. Het is kil, berekenend en voert je rechtstreeks naar Saaiestad. En dat terwijl de cast – Jake Gyllenhaal, Henry Cavill en Eiza González – alles in huis heeft om een memorabele film neer te zetten.

Een plot zonder pit

In the Grey volgt Rachel Wild (Eiza González), een dure kredietverschaffer die een miljardair dwarszit omdat hij een lening niet terugbetaalt. Ze huurt twee ‘specialisten’ in: Bronco (Jake Gyllenhaal) en Sid (Henry Cavill). Hun missie? De miljardair financieel wurgen tot hij betaalt. Dat doen ze door corrupte boekhouders af te luisteren, straatgevechten te voeren en allerlei criminele trucs uit te halen.

De eerste twee derde van de film draait om deze personages die ‘coole dingen’ plannen en af en toe uitvoeren. Het laatste derde deel is één langgerekte achtervolging, vol met valkuilen en geheime tunnels. Het probleem? Deze achtervolging vindt drie maanden later plaats, wat de vraag oproept: hoe blijven al die vallen en tunnels drie maanden intact zonder per ongeluk af te gaan? Het antwoord: magie.

Geen uitdaging, geen spanning

In the Grey is een film die draait om zijn eigen gladde presentatie. De camerawerk is efficiënt, de acteurs zien er goed uit in hun wijde shirts tegen tropische achtergronden, en ze zijn allemaal perfect in hun rol. Maar dat is precies het probleem: ze zijn te goed. De regel ‘publiek houdt van personages die goed zijn in hun werk’ geldt niet als die personages zo perfect zijn dat er geen uitdaging meer is, of als hun werk voor het publiek, de wereld en henzelf geen enkele betekenis heeft.

Eiza González doet haar best om haar personage wat diepgang te geven, maar krijgt daar amper kans voor. Slechts een paar keer en voor luttele seconden mag ze laten zien dat ze meer is dan een koele, berekenende kredietverschaffer. In levensgevaarlijke situaties blijkt ze totaal niet gewend aan geweld, terwijl ze daar zelf zo nonchalant over doet. Het is een tegenstrijdigheid die de film niet oplost.

Conclusie: een gemiste kans

In the Grey is een film zonder hart, zonder spanning en zonder reden om je er druk om te maken. Het is een saaie, overgepolijste actiefilm die zijn cast tekortdoet. Jake Gyllenhaal en Henry Cavill verdienen beter dan dit. En het publiek verdient beter dan een film die alleen maar probeert cool te zijn, zonder ooit echt iets te betekenen.