Alleen zijn is gezond: zo doe je het goed

Op een doorsnee zaterdag is Morgan Quinn Ross, assistent-hoogleraar nieuwe media en technologie aan de Oregon State University, te vinden in de bergen, zonder telefoon, op een solorun. "Mensen weten dat ik hier ben", vertelt Ross. "Als ik zou verdwalen, hoop ik dat ze me uiteindelijk vinden. Maar vooral vind ik het herstellend. Het helpt me om na een drukke week weer bij mezelf te komen en de natuur te waarderen."

Ross heeft meerdere studies gedaan naar alleen zijn en ziet deze vorm van tijd doorbrengen – volledig zonder menselijk contact – als een manier om "in harmonie met jezelf te leven". Doordeweeks traint hij met een hardloopclub, maar de zaterdag is voor hemzelf. Een moment van reflectie. Hoewel een solorun in het bos weinig sociaals lijkt, is deze routine essentieel voor zijn sociale balans. Want alleen tijd is noodzakelijk voor een gezond sociaal leven.

Jeffrey A. Hall, hoogleraar communicatiestudies aan de Universiteit van Kansas, beaamt dit. Hij introduceerde het concept van de "sociale biome": een gezonde mix van sociale interactie en alleen tijd. Samen met Andy J. Merolla, hoogleraar communicatie aan de UC Santa Barbara, schreef hij hierover het boek Social Biome. Deze biome omvat alle reguliere interacties met vrienden, familie, collega’s en vreemden. Een goede balans tussen verbondenheid en alleen tijd zorgt voor een bloeiende sociale biome.

Hall legt uit waarom alleen tijd zo belangrijk is: "Het stelt ons in staat om tot rust te komen, onze identiteit te herontdekken, op te laden en daarna met nieuwsgierigheid, compassie en interesse de wereld weer tegemoet te treden."

Toch lijkt de samenleving momenteel te ver te zijn doorgeschoten in alleen tijd. Uit cijfers van de Federal Reserve Bank of Philadelphia blijkt dat Amerikanen tussen 2003 en 2019 steeds meer tijd alleen doorbrachten: van 43,5% in 2003 naar 48,7% in 2019. In 2020 steeg dit percentage nog verder. Tegelijkertijd nam de tijd die Amerikanen met mensen buiten hun huishouden doorbrachten af. Deze trend zie je terug in culturele uitingen zoals de roep om je "peace te beschermen" en het roemruchte afzeggen van afspraken.

Het is ironisch dat er zoveel aandacht is voor de eenzaamheidsepidemie en de negatieve gevolgen van chronische eenzaamheid, terwijl alleen tijd juist herstellend kan werken. Iemand die vaak alleen is, is niet per se eenzaam. Net zoals iemand die fysiek alleen is, niet noodzakelijk herstellende alleen tijd ervaart. Ben je echt alleen als je altijd bereikbaar bent via berichten en e-mails?

De ideale hoeveelheid alleen tijd verschilt per persoon. Toch zijn er manieren om ervoor te zorgen dat je alleen tijd ook daadwerkelijk herstellend is. Hoe vind je die balans?