Waarom ik schrijf over uitsterven: hoop en menselijke strijd

Al meer dan twintig jaar schrijf ik over uitsterven. Niet alleen over iconische dieren als de rode wolf, maar ook over onbekendere soorten zoals wolfspinnen, wolfslakken of parasieten. Als journalist op dit terrein heb ik duizenden verhalen gepubliceerd: over soorten die verdwijnen, maar ook over reddingspogingen, wetenschappelijke doorbraken en kleine overwinningen. Onlangs bundelde ik de verhalen van meer dan dertig soorten die in 2025 officieel zijn uitgestorven. De oorzaken zijn vaak dezelfde als die waar mensen wereldwijd mee te maken hebben: klimaatverandering, vervuiling, verstedelijking, ongelijkheid en nieuwe ziekten.

Maar mijn werk gaat verder dan alleen verliezen. Ik schrijf ook over soorten die overleven, dankzij de inzet van wetenschappers, activisten en lokale gemeenschappen. Dat maakt deze beat bijzonder: het gaat niet alleen om dieren en planten, maar vooral om mensen – in hun zwakste en sterkste momenten.

Een hoopvol verhaal

Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar schrijven over uitsterven is een hoopvol proces. Hoewel ik honderden uitstervingen heb gedocumenteerd, heb ik nog veel meer verhalen geschreven over soorten die standhouden. Zelfs de sombere berichten – over dalende populaties of nieuwe bedreigingen – tonen aan dat mensen zich inzetten voor oplossingen. Het herkennen van een probleem is immers de eerste stap naar een oplossing.

De journalistiek rond uitsterven draait zelden om 'het einde'. Het gaat om het voorkomen daarvan. Door te schrijven over wat verloren gaat, leren we wat we moeten beschermen en hoe we dat beter kunnen doen. Elke publicatie is een les en een handleiding voor behoud.

Mensen staan centraal

Achter elke bedreigde soort schuilt een netwerk van wetenschappers, activisten en lokale gemeenschappen. Hun levens zijn verbonden met die van de dieren of planten die ze proberen te redden. Door hun verhalen te vertellen, maak ik het onderwerp toegankelijk – zelfs voor soorten die vaak verkeerd begrepen worden, zoals slangen, insecten of parasieten.

Wanneer we schrijven over een soort aan de rand van de afgrond, vertellen we eigenlijk het verhaal van de mensen die ervoor vechten. Dat maakt de strijd tegen uitsterven niet alleen een ecologisch, maar ook een menselijk verhaal.