Washington Post verspilt $80.000 aan mislukte videoproducties

In 2012 had een redacteur van U.S. News and World Report het idee om een YouTube-kanaal te lanceren. Het was geen volledige overstap naar video, maar een gok op een opkomend platform waar sommige makers al viraal gingen met nieuwscontent. De bedoeling was om journalisten voor de camera te zetten om hun artikelen en het nieuws van de dag te bespreken. Het liep uit op een ramp.

Ik was zenuwachtig, onzeker, had een slechte coupe en voelde me net als de rest van Washington D.C.: hopeloos ouderwets. Ik had geen media-ervaring, nooit op tv gestaan en zelfs geen smartphone. Mijn presentatie was slecht: ik sprak monotoon, knipperde eindeloos met mijn ogen, friemelde aan mijn handen, zei constant ‘eh’ en struikelde over mijn woorden. We maakten een reeks video’s met titels als ‘Hoofdletselstudies blijven alarm slaan in de NFL’, ‘Veranderen de klimaatpolitiek?’ en ‘Welke partij krijgt de ‘internetstem’?’. De video’s waren slecht gemonteerd, klonken vreemd en kregen nul kijkers. Ik wilde ze niet maken, maar het was een nieuwsroombreed initiatief. Gelukkig keek bijna niemand ernaar – en terecht.

Deze video’s waren ongeveer net zo goed als de nieuwe videoproducties van de opinierubriek van de Washington Post, die recentelijk $80.000 heeft geïnvesteerd in nieuwe audiovisuele apparatuur voor de podcast ‘Make It Make Sense’. Volgens het media-nieuwsbriefje Status heeft de krant ook een studio ingericht, wat duidelijk wordt uit een slechte trailer voor de show met de titel ‘Een nieuwsprogramma dat je eindelijk kunt vertrouwen’. De trailer staat in schril contrast met de eerdere video’s van de Washington Post, die al deze week zijn uitgebracht.

Deze investering is onderdeel van een rechtse koerswijziging onder leiding van opinieredacteur Adam O’Neal en eigenaar Jeff Bezos, gericht op content die miljardairs en vrije marktbevorderend is. De podcast lijkt echter niet aan te slaan. Een paar minuten kijken naar de video’s voelt als een flashback naar mijn eigen rampzalige videoproject uit 2012. Het is een duidelijke herinnering aan het feit dat leidinggevenden bij mediabedrijven vaak geen idee hebben wat ze doen.

De video’s van de Washington Post voelen extreem gedateerd aan, alsof ze zijn gemaakt met nul budget in 2012 of door iemand die nog nooit een camera heeft aangeraakt. De vraag is: waarom verspilt een gerenommeerd medium als de Washington Post zoveel geld aan een product dat niemand wil zien?