2003-cü ildə nəşr olunan "Mənim Prada Geyən Şeytan" romanının müəllifi Lauren Weisberger, əsərin əsas mənbəyindən uzaqlaşmaq üçün çox səy göstərmişdi. "Publishers Weekly" qəzetinə müsahibəsində o, belə demişdi: "Kitabdakı hekayələrin çoxu mənim dostlarımdan gəlir. Bir çox qız dostlarım nəşriyyat, jurnalistikada, moda PR və ya reklam sahəsində çalışırdılar. Qorxunc hekayələr isə dünyanın hər yerində eynidir."

Weisbergerin qorxunc hekayələri Vogue jurnalında, həmin vaxtın baş redaktoru Anna Wintourun nəzarəti altında baş verirdi. Wintour, Runway jurnalındakı tiran Miranda Priestlinin prototipi hesab olunurdu. Bu əsərdən sonra isə kitab, film, müzikl və davam filmi böyük mədəni fenomenə çevrildi. Bu fenomen, əsərin nəşrindən əvvəl mediada yayılan dedi-qoduları çox üstələdi. Hətta mayın 1-də çıxan davam filminin premyerası ətrafında son həftələrdə Vogue jurnalı bu mövzuya həsr olunmuş onlarla məqalə dərc etdi.

Lakin bu münasibət Vogue üçün əvvəllər belə deyildi. 2003-cü ilə qayıdaq. O vaxt Wintourun mövqeyi çox diqqətlə formalaşdırılmışdı. "The New York Times" qəzetində David Carr tərəfindən yazılmış məqalədə, Wintourun Vogue-u digər jurnallardan fərqləndirmək üçün etdiyi addımlar, o cümlədən, modelərdən çox məşhurların jurnalın üz qabığında yer almasını təklif etməsi qeyd olunurdu. Məqalənin sonunda isə belə bir epizod var:

"Vogue-un baş redaktoru Anna Wintour, 'Mənim Prada Geyən Şeytan' romanı haqqında suala cavab verərkən, çox diqqətli və laqeyd bir tonla danışırdı. O, bu əsərin özü ilə heç bir əlaqəsi olmadığını bildirirdi."
Mənbə: Defector