Emile Hirsch: Waarom ‘Speed Racer’ (2008) zijn tijd ver vooruit was

Toen Speed Racer in 2008 in de bioscopen verscheen, werd de film door critici en publiek afgestraft. De New York Times schreef: ‘Speed Racer gaat nergens heen, en je zult verbaasd zijn hoe lang de rit duurt.’ De A.V. Club noemde het ‘vooruitstrevend, visionair, maar vaak onkijkbaar’. De film haalde slechts $93,9 miljoen op tegen een budget van $120 miljoen en leek een flop.

Bijna twintig jaar later is duidelijk dat Speed Racer niet achterliep – het had ons al ingehaald. De film, een onvervalste lofzang op passie boven winstbejag, is inmiddels een cultklassieker. Zelfs A.V. Club-criticus Scott Tobias noemde het later ‘baanbrekend werk’ en gaf toe: ‘Niet iedereen is klaar voor de toekomst, ook al vermoeden ze dat ze ernaar kijken.’

Een van de weinigen die Speed Racer vanaf het begin begreep, is acteur Emile Hirsch, die de hoofdrol voor zijn rekening nam. ‘Toen we de definitieve versie zagen, was het geweldig,’ vertelt hij aan Den of Geek. ‘Maar toen de wereld het afwees zoals gebeurde, verbaasde me dat wel. Het ondermijnde mijn vertrouwen niet, maar het voelde alsof we genegeerd werden.’

De film leek in een onmogelijke positie te zitten. Na de Matrix-trilogie, die vraagtekens zette bij de groeiende reputatie van de Wachowski-zussen, kwam Speed Racer uit op 9 mei 2008 – slechts één week na Iron Man, dat het begin inluidde van het Marvel Cinematic Universe. Zes weken later volgde The Dark Knight. Tussen die twee genre-definiërende blockbusters en de onconventionele mix van oprechte toewijding en over-the-top visuele stijl, was het geen verrassing dat Speed Racer de bioscoopzomer van 2008 niet won.

Hirsch twijfelde echter nooit aan de kwaliteit van de film. ‘Ik snapte het vanaf het moment dat ik het script las,’ zegt hij. ‘De Wachowski’s schrijven zo helder dat je precies begrijpt wat ze bedoelen, zonder ironie. Kijk naar de Matrix-trilogie: Keanu Reeves speelt met oprechte overtuiging. Er zitten wel komische momenten in, maar de kern is oprecht. Mijn instinct zei me dat ik die toon moest volgen, want dat is duidelijk wat zij willen.’

Speed Racer is een personage dat puur en onschuldig is. ‘Er is geen cynische manier om Speed te spelen,’ legt Hirsch uit. ‘Als je zou proberen ironisch of knipogend te zijn, zou de scène niet kloppen. Ik moest er helemaal in gaan. Ik deed niets geks, zoals iedereen Speed laten aanspreken met ‘Speed’ in plaats van zijn echte naam.’