‘Parallel Tales’: Asghar Farhadi’s verontrustigende verhaal over fictie en werkelijkheid

In ‘Parallel Tales (Histoires Parallèles)’ van regisseur Asghar Farhadi draait alles om nieuwsgierigheid, verbeelding en de grens tussen fictie en werkelijkheid. De film zit vol met spiedende blikken door ramen, afluisterapparatuur en obsessieve observaties, wat onvermijdelijk doet denken aan thrillers van Hitchcock of De Palma. Toch weet Farhadi een eigen, verontrustende visie te scheppen over hoe fantasie en dagelijks leven met elkaar verweven raken.

Centraal staat de vraag: wat gebeurt er als mensen de levens van anderen gaan invullen en die verhalen vervolgens weer op de werkelijkheid projecteren? Farhadi onderzoekt hoe fictie de realiteit kan beïnvloeden – en soms zelfs kan vernietigen. Hoewel de film indrukwekkend wordt gespeeld en thematisch sterk is, valt hij door zijn herhalende structuur en trage tempo tegen. De herhaling van scènes en ideeën maakt de film minder samenhangend dan Farhadi’s beste werk, zoals Een Scheiding of The Salesman.

Een excentrieke schrijfster en haar obsessie

De film begint met Isabelle Huppert in de rol van Sylvie, een teruggetrokken schrijfster die in een chaotisch huis woont. Haar nichtje Laurence (India Hair) ergert zich aan de rommel, maar Sylvie rechtvaardigt haar wanorde met de creativiteit die eruit voortvloeit. In een van de meest memorabele scènes gebruikt ze zelfs een broodrooster om haar sigaret aan te steken – een typisch voorbeeld van Hupperts onnavolgbare acteerkunst.

Sylvie observeert met een telescoop drie geluidstechnici die tegenover haar wonen: Nita (Virginie Efira), Théo (Pierre Niney) en Nicolas (Vincent Cassel). Uit hun interacties destilleert ze een verhaal: in haar fantasie zijn Nita en Théo een stel, maar Nita begint een affaire met Nicolas. De jaloerse Théo dreigt met wraak, wat zowel hun professionele als persoonlijke leven ontwricht. Sylvie schrijft dit verhaal op en deelt het met haar omgeving.

Een toevallige ontmoeting en een obsessie

Wanneer Laurence per ongeluk Adam (Adam Bessa) ontmoet – een man die haar portemonnee teruggaf na een diefstal – nodigt ze hem uit om Sylvie te helpen met het opruimen van haar huis. Adam ontwikkelt al snel een fascinatie voor Sylvie’s verhaal en begint zelf de drie technici te observeren. Hij vraagt zich af of er enige waarheid schuilt in Sylvie’s speculaties of dat het louter fictie is.

In eerste instantie lijkt de waarheid saai: Théo en Nicolas blijken broers, Nita is geen sensueel personage maar een overwerkte vrouw die nauwelijks tijd heeft om te eten, en haar enige vorm van autonomie zit in haar dagboek. Toch onthult de film een verrassende wending: hoe meer Adam zich in het verhaal verdiept, hoe meer hij ontdekt dat Sylvie’s fantasieën misschien wel dichter bij de waarheid liggen dan gedacht.

Een film die te lang duurt

Hoewel ‘Parallel Tales’ thematisch rijk en visueel boeiend is, heeft de film te maken met een belangrijk nadeel: de lengte. Farhadi herhaalt bepaalde scènes en ideeën om de connectie met eerdere momenten te benadrukken, maar dit leidt tot een traag tempo en een gebrek aan cohesie. De film voelt daardoor soms meer als een aaneenschakeling van observaties dan als een samenhangend verhaal.

Desondanks is er veel om te waarderen. Huppert levert een meesterlijke prestatie als Sylvie, een personage dat zowel charmant als frustrerend is. De chemie tussen de acteurs is overtuigend, en de spanning tussen fictie en realiteit blijft boeien. Toch blijft de vraag hangen: had Farhadi zijn verhaal niet krachtiger kunnen vertellen in een kortere versie?