Stanley Tucci’s briljante vertolking in 'The Devil Wears Prada' overschaduwt zelfs Streep

Wie denkt aan de meest gedenkwaardige monologen uit The Devil Wears Prada, zal ongetwijfeld eerst Miranda Priestly’s beroemde ‘Cerulean’-speech noemen. Haar tirade tegen assistente Andy over de onbewuste invloed van de mode-industrie op het leven van alledag, blijft een meesterwerk van cynisme en scherpe observatie. Toch volgt er al snel een nog indringender moment: Andy’s frustratie over het gebrek aan erkenning, waarna Nigel een speech houdt die de hiërarchie van de modewereld op een verrassend menselijke manier benadert.

Stanley Tucci’s vertolking als Nigel is het perfecte contrast met Meryl Streep’s Miranda Priestly. Waar Miranda de macht en onbereikbaarheid belichaamt, toont Nigel een meer toegankelijke kant van de industrie. Zijn woorden onthullen dat mode niet alleen draait om producten, maar ook om mensen en hun dromen.

De scène vindt plaats aan het einde van het eerste bedrijf, wanneer Andy (Anne Hathaway) volledig is geïntroduceerd als protagonist en publiekssurrogaat. Hathaway speelt Andy met een ongemakkelijke mix van overmoed en onzekerheid: ze probeert haar onwetendheid over mode te verkopen als ‘coole terughoudendheid’, maar slaagt daar niet in. Nigel, die als Miranda’s rechterhand fungeert, heeft al bewezen een meedogenloze kant te hebben – hij maakt Andy’s gewicht belachelijk en verwerpt haar kledingstijl. Toch is hij de enige bij wie ze haar frustratie kan uiten, omdat hij haar directe contactpersoon is.

Zijn speech begint met een scherpe opmerking over Miranda’s gedrag, maar wendt zich al snel naar een bredere boodschap. ‘Ze doet gewoon haar werk,’ zegt Nigel, waardoor de focus verschuift van de persoon Miranda naar het tijdschrift Runway als instituut. ‘Weet je niet dat je werkt bij een blad dat enkele van de grootste kunstenaars van deze eeuw heeft voortgebracht? Halston, Lagerfeld, de la Renta. Wat zij creëerden, was groter dan kunst, omdat jij er dagelijks in leeft.’

Vervolgens verlegt Nigel de aandacht naar de gemiddelde lezer. Waar Miranda’s speech de ‘kleine mensen’ afschilderde als onwetende marionetten, biedt Nigel hoop aan iedereen die niet tot de elite behoort. ‘Denk je dat dit gewoon een tijdschrift is?’ vraagt hij retorisch. ‘Dit is geen tijdschrift. Dit is een baken van hoop voor – laten we zeggen, een jongen uit Rhode Island met zes broers, die doet alsof hij naar voetbal gaat maar in werkelijkheid naai-les neemt en ’s nachts onder de dekens Runway leest met een zaklamp.’

Nigels woorden tonen aan dat mode niet alleen gaat om macht en status, maar ook om inspiratie en mogelijkheden voor iedereen, ongeacht achtergrond. Zijn vertolking maakt de scène niet alleen memorabel, maar ook een van de meest menselijke momenten in de film.