WrestleMania 2026: Een teleurstellend spektakel met te veel reclame en te weinig worstelen

WrestleMania 42: Van magisch spektakel naar reclameblok

Las Vegas, Nevada – Op 19 april 2026 vond WrestleMania 42 plaats in het Allegiant Stadium. Het evenement, ooit het hoogtepunt van het worsteljaar, voelde dit keer vooral als een langdurige reclamecampagne met hier en daar wat worstelen. Waar WrestleMania vroeger stond voor epische verhalen, drama en onvergetelijke momenten, was dit jaar vooral een teleurstelling.

Mijn eerste WrestleMania, XIII in 1997, blijft een van de beste sportieve avonden ooit. Niet door de hoofdmatch tussen The Undertaker en Sycho Sid, maar door de ongelooflijke ondercard: Bret Hart vs. Stone Cold Steve Austin. Een bloedige, meedogenloze wedstrijd die Austin bewusteloos achterliet in de ring en sindsdien wordt gezien als een van de beste Mania-matches aller tijden.

Tijdens WrestleMania 42, verspreid over twee avonden, voelde het alsof ik door een mist van nostalgie en wanhoop keek. Een constante herinnering aan hoe ver dit ooit zo iconische evenement is afgegleden. De 'Showcase of the Immortals' en 'Grandaddy of Them All' leek dit jaar meer op een middelmatig evenement uit de jaren 2000. Niets blijft voor altijd, en na WrestleMania 42 lijkt het alsof de ideale versie van dit evenement – zoals we die in onze herinnering hebben – nu echt moet worden begraven.

Geen slechte worstelaars, maar een slecht evenement

Laten we duidelijk zijn: dit had niets te maken met de talenten op de mat. Over twee avonden en meer dan zes uur 'worstelen' duurden slechts twee wedstrijden langer dan twintig minuten. Dertien wedstrijden in totaal, waarvan zes korter dan tien minuten. Dat is niet genoeg om een verhaal te vertellen. Niet genoeg voor ritme in de actie. Geen enkele worstelaar kan een jaarlange rivaliteit afsluiten in zeven minuten.

Maar goed, we kregen wel reclame. Heel veel reclame. Als je houdt van trailers en merkpromotie, dan had WWE dit jaar een perfect evenement voor je. Van de Hulk Hogan-documentaire op Netflix tot de Street Fighter-film, Mortal Kombat 2 en nog veel meer – dit was de Super Bowl van merkallianties. Alles voelde gefabriceerd, niets had ook maar een vleugje realisme. En als er een tafel werd gebruikt? Dan was dat omdat Slim Jim de officiële tafelsponsor was en een TKO-executive beloofd had dat het merk zoveel mogelijk zou worden getoond.

Een avond vol tegenstrijdigheden

Zelfs in zijn beste vorm had dit evenement weinig logica. Voordat ik mezelf nog meer deprimerende herinneringen aan WrestleMania’s van weleer laat zien, blikken we terug op de twee avonden van WrestleMania 42.

Eerste avond: USO en LA Knight winnen van The Vision en IShowSpeed

Deze wedstrijd zal vooral worden onthouden omdat IShowSpeed beter presteerde in de ring dan iedereen had verwacht. Het was een verrassend sterke wedstrijd, maar de rest van de avond liet weinig indruk achter. De focus lag duidelijk niet op de sportieve prestaties, maar op de merkpromotie en korte, snelle wedstrijden.

WrestleMania 42 toonde aan dat de magie van weleer verdwenen is. Het evenement voelde als een geforceerde poging om een traditie in stand te houden, maar miste de essentie die het ooit zo speciaal maakte. De vraag is nu: kan WrestleMania ooit weer terugkeren naar zijn glorieuze verleden, of is het tijd om afscheid te nemen van deze versie van het evenement?