De terugkeer van 'The Devil Wears Prada': een ode aan de journalistiek en het vervagen van creativiteit

De filmindustrie is radicaal veranderd sinds 'The Devil Wears Prada' in 2006 voor het eerst in de bioscopen verscheen. Destijds was het nog mogelijk om een zomerhit uit te brengen zonder dat het een vervolg, remake of heruitgave was. De originele film, gebaseerd op een bestseller, was een typisch voorbeeld van een tijdperk waarin Hollywood zich graag baseerde op populaire romans met een vleugje roddel en glamour.

Maar die tijd is voorbij. De nieuwe film, 'The Devil Wears Prada 2', opent met de iconische 'Fox Fanfare', maar nu onder de vlag van 20th Century Studios. Dit detail alleen al benadrukt hoe drastisch de wereld is veranderd. Zelfs Meryl Streep, als de legendarische Miranda Priestly, lijkt nu een strijd te voeren om te overleven in een mediasysteem dat creativiteit en diepgang heeft vervangen door oppervlakkige content.

Critici prijzen de film al voor zijn eerbetoon aan de traditionele journalistiek. Hoewel de marketing zich vooral richtte op de terugkeer van Streep met haar kenmerkende zilverkleurige coupe, en de komst van Anne Hathaway, Emily Blunt en zelfs Stanley Tucci, blijkt de echte kracht van de film te liggen in zijn romantisering van het schrijven van verhalen. Het is een ode aan filmmakers die het vertellen van verhalen missen in een tijdperk waarin content cureren de norm is geworden.

De plot draait om een crisis binnen het fictieve modeblad Runway, een dun laagje glazuur bovenop de realiteit van bladen als Vogue en de beruchte werkplek van Anna Wintour. Miranda Priestly, de dralende CEO, wordt gedwongen Andy Sachs (Anne Hathaway) aan te nemen als nieuwe hoofdredacteur van de features. Niet uit overtuiging, maar omdat Andy een hartstochtelijk en vloekrijk pleidooi voor geschreven journalistiek hield dat viraal ging op TikTok. Dit scenario is geen toeval, maar een reflectie op de onzekerheid en zwarte humor die momenteel heerst in nieuwsredacties van New York tot Washington, en van Los Angeles tot Londen. En dan hebben we het nog niet eens over de kleinere markten, waar lokale kranten en tijdschriften bijna zijn uitgestorven.

Stanley Tucci speelt een mode-directeur die al jaren meeloopt in het systeem. Zijn personage vat de situatie treffend samen:

"Runway is geen magazine meer."

"Ik maakte vroeger elk jaar een fotoshoot van vier weken in Afrika."