DNA-onderzoek onthult identiteit van vier vermiste Arctische zeelieden uit 1845

Vier bemanningsleden van de Franklin-expeditie eindelijk geïdentificeerd

Een team van wetenschappers heeft met behulp van DNA-onderzoek de identiteit vastgesteld van vier bemanningsleden die in 1845 omkwamen tijdens de beruchte Franklin-expeditie. Deze Britse expeditie, onder leiding van Sir John Franklin, had als doel een doorgang door het Arctisch gebied te vinden. Het avontuur eindigde in een nachtmerrie van honger, ziekte en kannibalisme, waarbij alle 129 bemanningsleden het leven lieten.

De expeditie en de tragische afloop

De Franklin-expeditie vertrok in 1845 met twee schepen, de HMS Erebus en de HMS Terror, om de legendarische Noordwestelijke Doorvaart te ontdekken. Het werd een van de meest noodlottige expedities uit de maritieme geschiedenis. Na twee jaar vast te zitten in het ijs, probeerden de overlevenden in 1848 te voet naar het vasteland van Noord-Amerika te vluchten. Slechts een handvol bemanningsleden overleefde de barre tocht niet.

DNA-onderzoek brengt slachtoffers in kaart

Onderzoekers onder leiding van Douglas Stenton van de Universiteit van Waterloo hebben DNA-analyse uitgevoerd op skeletresten van vier bemanningsleden. Door deze te vergelijken met monsters van levende familieleden, konden ze de identiteit van William Orren, David Young, John Bridgens en Harry Peglar definitief vaststellen.

• William Orren: Able seaman aan boord van de HMS Erebus.
• David Young: Scheepsjongen, slechts twintig jaar oud toen hij stierf.
• John Bridgens: Officier-steward aan boord van de HMS Erebus.
• Harry Peglar: Kapitein van de mast aan boord van de HMS Terror.

De overblijfselen van Orren, Young en Bridgens werden gevonden in Erebus Bay op King William Island, Canada. De stoffelijke resten van Peglar werden bijna 130 kilometer verderop teruggevonden. Dit suggereert dat de bemanningsleden verschillende routes volgden tijdens hun noodlottige vlucht.

Reconstructie van gezichten en lotgevallen

Naast DNA-onderzoek maakte het team ook een reconstructie van het gezicht van David Young. Deze forensische reconstructie helpt niet alleen bij de identificatie, maar brengt ook een menselijk gezicht bij het tragische verhaal. Daarnaast bieden de resultaten nieuwe inzichten in de omstandigheden waaronder de bemanningsleden leefden en stierven.

Eerder onderzoek van Stenton en zijn team had al geleid tot de identificatie van andere bemanningsleden, waaronder John Gregory, de ingenieur van de HMS Erebus, en James Fitzjames, de kapitein van hetzelfde schip. Fitzjames' stoffelijke resten vertoonden sporen van kannibalisme, wat de gruwelijke omstandigheden van de expeditie benadrukt.

Wetenschappelijke doorbraak en historische waarde

De identificatie van deze vier bemanningsleden is niet alleen een wetenschappelijke doorbraak, maar ook van groot historisch belang. Het helpt om de gebeurtenissen van de Franklin-expeditie beter te begrijpen en werpt nieuw licht op de menselijke tragedie die zich meer dan 175 jaar geleden afspeelde.

"Sinds het einde van de negentiende eeuw is de kust van Erebus Bay op King William Island een belangrijk onderzoeksgebied geweest voor historici en archeologen. De vondsten aldaar zijn afkomstig van een buitengewoon en uiteindelijk tragisch evenement: de fatale poging van 105 overlevende bemanningsleden om in de lente van 1848 te voet naar het vasteland van Noord-Amerika te vluchten."

Toekomstig onderzoek

De resultaten van dit onderzoek zijn gepubliceerd in het Journal of Archaeological Science: Reports en het Polar Record. Wetenschappers hopen dat verdere studies meer duidelijkheid zullen verschaffen over de exacte omstandigheden en gebeurtenissen tijdens de expeditie. Voor de families van de geïdentificeerde bemanningsleden betekent deze ontdekking een belangrijke stap in het verwerken van het verlies van hun voorouders.