Een film die Jackson als onschuldig genie afschildert
De moderne muziekbiopic volgt vaak een vast stramien: een soundtrack vol hits, iconische momenten en een hoofdpersoon die als onfeilbaar wordt neergezet. Films als Bohemian Rhapsody, Elvis en Walk the Line vermijden de harde realiteit achter de artiesten. In plaats daarvan bieden ze een geromantiseerd beeld, bedoeld om fans te vermaken met bekende nummers en trivia. Michael volgt datzelfde recept.
De film schetst Michael Jackson als een bijna bovennatuurlijk goed mens, geliefd door iedereen behalve zijn tirannieke vader Joseph. Om de controverses rondom de artiest te omzeilen, transformeert de biopic hem tot een onschuldige, bijna heilige figuur. De focus ligt op zijn jeugd, zijn passie voor muziek en zijn wens om de wereld te verbeteren – zonder ruimte voor de donkere kant van zijn leven.
Een nostalgische reis door Jacksons jeugd
De film begint met een volwassen Michael Jackson (gespeeld door Jaafar Jackson, de neef van Michael) die terugdenkt aan zijn jeugd in Gary, Indiana. De flashbacks tonen de harde realiteit: een dominante vader die zijn kinderen met een riem slaat, een moeder die probeert te bemiddelen, en een jonge Michael die zijn broers vergezelt bij optredens, maar nooit aan de verwachtingen kan voldoen. Deze dynamiek herhaalt zich later in het leven van Jackson, waarbij zijn vader zijn carrière blijft controleren.
Michael zoekt troost in muziek, dieren en Disney-collecties. Zijn grootste wens is om met zijn muziek een verschil te maken. De film toont hoe hij dit probeert te bereiken, bijvoorbeeld door de gangsterbendes Crips en Bloods samen te brengen voor zijn nummer Beat It. Waar de film eerst beelden van geweld tussen deze bendes toont, verandert de sfeer volledig wanneer ze Michael zien optreden. De bendes, die normaal gesproken vijandig zijn, kijken met ontzag toe – een overduidelijke metafoor voor de magische kracht van Jackson.
Een film zonder diepgang of controverses
Regisseur Antoine Fuqua en scenarioschrijver John Logan kiezen voor een veilige, voorspelbare aanpak. Ze vermijden elk conflict of controversieel onderwerp, zelfs als dat ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Wanneer Michael bijvoorbeeld zegt dat hij met zijn muziek de wereld wil veranderen, volgt direct een scène waarin hij een groep gangsters samenbrengt voor een repetitie. De film suggereert dat Jackson een bijna bovennatuurlijke invloed heeft op mensen, zonder dat daar een logische verklaring voor wordt gegeven.
De film mist elke vorm van nuance. Jackson wordt neergezet als een onschuldig slachtoffer van zijn vader, zonder ruimte voor zijn eigen fouten of complexe persoonlijkheid. De controverses rondom hem – zoals de beschuldigingen van seksueel misbruik – worden volledig genegeerd. In plaats daarvan krijgt de kijker een geromantiseerd, bijna sprookjesachtig verhaal voorgeschoteld.
«Michael» is een film die Jackson als een heilige afschildert, maar daarmee ook elke vorm van diepgang mist. Het is een nostalgische trip vol hits, maar zonder de moed om de harde realiteit onder ogen te zien.»
Conclusie: een film voor fans, maar niet voor critici
Michael is een typische muziekbiopic die inspeelt op de nostalgie van fans. De film zit vol met iconische momenten en bekende nummers, maar mist elke vorm van kritische reflectie. Voor wie Jackson puur als artiest wil herdenken, kan de film een aangename ervaring zijn. Voor wie op zoek is naar een eerlijke, genuanceerde biografie, zal Michael teleurstellen.
De film is een veilige keuze voor bioscopen, maar biedt weinig nieuws of inzicht. Het is een film die Jackson als een onschuldige legende afschildert – een beeld dat niet strookt met de realiteit.
Gerelateerde artikelen
Recensie ‘Gun-Che (Colony)’: Potentieel voor een meeslepende game, maar een teleurstellende film
Initially intriguing before it spirals into repetitive claptrap, Yeon Sang-ho’s “Gun-Che (Colony)” is one of those horror films that is propelled sole...
John Travolta’s regiedebuut ‘Propeller One-Way Night Coach’: een teleurstellende mislukking
Though it may technically qualify as one on paper, John Travolta’s disastrous directorial debut, “Propeller One-Way Night Coach,” is not a movie. This...
Steven Soderberghs ‘John Lennon: The Laatste Interview’: Een tijdloos testament van liefde en muziek
Yes, we’ll get to the AI of it all. But can we start with the music and the conversation? Steven Soderbergh’s “John Lennon: The Last Interview,” which...
Club Kid: Een oprechte maar ijdele coming-of-age film vol queer vreugde
There’s a facetious double meaning to writer-director Jordan Firstman’s “Club Kid,” which tells the story of a washed-up party promoter who suddenly r...
15 verrassende filmdetails die je kijkervaring voorgoed veranderen
Making movies involves a lot of people, something everyone already knows. Yet this clashing of minds creates a lot of incredible stories, both intende...
De meest overbodige directors cuts ooit uitgebracht
The director’s cut of a movie is, at least in terms of expectation from the audience, the true form of a film when compared to its theatrical release....
15 keren regisseurs zichzelf op controversiële wijze castten
Writers and directors have a difficult task when bringing their vision to life: finding the right actor to portray their characters. Of course, there...
15 klassieke komedies die vandaag niet meer gemaakt zouden worden
Comedy changes faster than almost any other genre because every generation has different boundaries, sensitivities, and ideas about what feels accepta...