Tradwife-influencer belandt in 1855: een harde les over traditionele rollenpatronen

De debuutroman Yesteryear van Caro Claire Burke is een schokkende confrontatie met de realiteit van een leven volgens traditie. Het verhaal volgt Natalie, een succesvolle tradwife-influencer die op haar twintigste trouwde met een rijke man en haar studie aan Harvard verliet. Haar dagelijkse leven bestaat uit luxe, esthetiek en gemak – totdat ze wakker wordt in het jaar 1855.

Alles wat haar leven tot dan toe had bepaald, is plotseling verdwenen. Haar moderne apparaten, dure kleding en hulp van huispersoneel maken plaats voor een primitieve wereld. Natalie moet zich aanpassen aan een leven zonder comfort: een buitenplee, grove kleding van zelfgemaakt linnen en urenlang zwaar lichamelijk werk, zoals het wassen van kleding met zelfgemaakte zeep. De overgang is zo abrupt dat ze vaak in tranen uitbarst.

De situatie wordt nog erger wanneer Natalie probeert te ontsnappen en per ongeluk in een berenval stapt. Haar been raakt ernstig gewond, en ze moet zich behelpen met 19e-eeuwse geneeskunde. De medicinale zalf ruikt naar reuzel, en er is geen verdoving beschikbaar voor de hechtingen. Natalie beschrijft de pijn als een overweldigende stroom van zenuwsignalen die haar lichaam verlamt. “Het voelt alsof mijn lichaam een maand aan energie heeft verbruikt door de constante noodsignalen naar mijn hersenen,” schrijft ze.

De roman biedt een genadeloze blik op de romantisering van traditionele rollenpatronen. Natalie, die in haar online content vaak laat zien hoe ze thuis brood bakt terwijl haar kinderen vrolijk spelen, wordt gedwongen om de prijs te betalen van haar idealen. De vraag dringt zich op: hoe houdbaar is een leven volgens traditie als de realiteit zo hard is?

De tradwife als symbool van woede en nostalgie

Yesteryear is niet zomaar een roman; het is een manifest van woede tegen de tradwife-beweging. De auteur zet de spot met de idealisering van een verleden dat nooit zo idyllisch was als het wordt voorgesteld. Natalie, die in haar content vaak spreekt over de superioriteit van traditionele rollen, wordt gedwongen om haar eigen woorden te eten.

In de roman erkent Natalie dat haar content vaak woede oproept. Ze noemt haar volgers “de Boze Vrouwen” en suggereert dat progressieve vrouwen verslaafd zijn aan haat tegen haar levensstijl. Toch is het duidelijk dat haar eigen woede en frustratie groter zijn dan die van haar critici. Wanneer ze een oude vriendin tegenkomt die haar traditionele opvoeding heeft afgezworen, geniet Natalie met een bijna sadistisch plezier van het idee dat deze vrouw jaloers is op haar leven.

“Ga je gang,” denkt ze. “Geef jezelf maar hoofdpijn door aan mij te denken.”

Een boek dat polariseert en discussie oproept

Yesteryear is niet alleen een verhaal over een persoonlijke crisis, maar ook een aanklacht tegen de tradwife-beweging. De roman zet vraagtekens bij de romantisering van een verleden dat voor veel mensen een tijd van onderdrukking en hard werken was. Natalie’s ervaringen tonen aan dat een leven volgens traditionele rollenpatronen niet zo idyllisch is als het vaak wordt voorgesteld.

De roman heeft veel aandacht gekregen, zowel van critici als van het grote publiek. Anne Hathaway heeft zich al aangemeld om de hoofdrol te spelen in de verfilming van het boek, na een felle strijd tussen vier studios. Ook in de media wordt er veel over gesproken. Zo vroeg het tijdschrift Cut in 2023 of tradwife-content gevaarlijk of gewoon dom is. Een ander artikel uit 2020 beschreef de seksisme in deze beweging als “de poort naar wit suprematisme.”

Yesteryear is een boek dat niet alleen leest als een spannend verhaal, maar ook als een wake-upcall. Het confronteert lezers met de harde realiteit achter de romantisering van traditionele rollenpatronen en de prijs die betaald moet worden voor nostalgie.