Biopic 'Michael': Hoe een film de erfenis van Michael Jackson herschrijft

Few tools in de menselijke geschiedenis hebben zo’n kracht om onze perceptie van de werkelijkheid te beïnvloeden als de film. Wat we zien en horen, accepteren we vaak als waarheid – een principe dat George Orwell al in 1984 verbeeldde: de meest vernietigende vorm van totalitarisme is wanneer mensen hun eigen ogen en oren moeten verloochenen.

Historicus Thomas Doherty beschrijft in zijn boek How Film Became History hoe cinema, tot de opkomst van algoritmische sociale media, het ultieme propagandamiddel was. In het vroege Sovjet-Rusland werden archiefbeelden bijvoorbeeld gebruikt om de Revolutie te verheerlijken, Lenin (en later Stalin) te deïficeren en de bolsjewistische oorsprongsmythe te bevestigen. De combinatie van archiefdrang en totalitaire drang om het verleden te herschrijven, was een krachtig instrument.

Deze kracht van film verklaart waarom de biopic Michael er zo uitziet als hij nu in de bioscopen verschijnt. Zoals journalist Matthew Belloni van Puck de afgelopen jaren documenteerde, onderging de film drastische heropnames toen duidelijk werd dat de Jackson Estate wettelijk niet mag dramatiseren hoe Michael Jackson beschuldigd werd van seksueel misbruik van de toen 13-jarige Jordan Chandler.

Hoe zag het oorspronkelijke script eruit? Belloni schreef in januari 2025:

The script begins and ends during the 1993 investigation into statements about Jackson’s anatomy made by Jordan Chandler, the then-13-year-old boy whose molestation claim led to worldwide headlines and an eventual $20 million settlement. The script depicts Jackson as the naïve victim of the money-grubbing Chandlers, whose unfounded claims force Jackson to endure ridicule and persecution until he ultimately settles, his resolve and reputation forever in tatters.

Een onmogelijk scenario, zo bleek. De makers van Michael wisten dat film een ongekende macht heeft om de publieke opinie te beïnvloeden. Zonder aanpassingen zou de film de Jackson Estate in staat stellen om het verhaal van Michael Jackson voor altijd te herschrijven in het collectieve geheugen.

Toen de juridische beperkingen duidelijk werden, moesten producenten Graham King (Bohemian Rhapsody) en John Branca (Jackson’s echte advocaat) samen met regisseur Antoine Fuqua snel schakelen. Het resultaat is een film die opvallend vlak en zonder spanning aanvoelt. Wat resteert, is een biografie die vooral de opkomst van de popster toont – en toont, en toont. Een verhaal doordrenkt van kinderlijke verwondering en engelachtige onschuld, dat onmiskenbaar de drang oproept om mee te bewegen in je stoel. Want hoe dan ook: Michael Jackson was een magnetische performer.