Een remake die dicht bij het origineel bleef

De film Over Your Dead Body, momenteel in de bioscopen, heeft een verhaal dat bekend in de oren mag klinken – vooral voor liefhebbers van internationale genrecinema met een Netflix-abonnement. Het plot is eenvoudig: een uit elkaar groeiend stel (gespeeld door Jason Segel en Samara Weaving) gaat voor een laatste poging naar hun vakantiehuis aan het meer. Maar daar ontdekken ze dat ze onafhankelijk van elkaar hebben besloten de ander te vermoorden. Een onverwachte wending die de situatie alleen maar complexer maakt.

De spanning loopt op wanneer twee ontsnapte gevangenen (Timothy Olyphant en Keith Jardine) en een corrupte cipier (Juliette Lewis) het huis binnenstormen. Wat begint als een intense confrontatie, verandert in een adembenemende rit vol schokkende scènes en onverwachte humor. De film is een remake van The Trip, de Noorse horror-comedy van regisseur Tommy Wirkola, die op Netflix te zien is.

De dilemma’s van Taccone: trouw blijven aan het origineel

Voor Jorma Taccone, de regisseur van de remake, was het een uitdaging om trouw te blijven aan het origineel. "Het is in wezen dezelfde film", aldus Taccone. "Dat is eng, vooral als je van het origineel houdt. We wilden zo dicht mogelijk bij de originele versie blijven."

Hoewel Taccone het origineel bewonderde, wilde hij de personages een iets meer redelijke uitstraling geven – een term die hij zelf als een oordeel bestempelde. "Ik wilde dat je aan het einde het gevoel had dat je hen samen wilde zien, en dat op een andere manier verdiend hebben", legt hij uit. "Dat is vooral een kwestie van toon."

De remake is niet per se zachter, maar wel iets minder donker van emotionele lading. "Ik heb Amerikaanse remakes gezien waarbij je denkt: waar is de magie gebleven?", zegt Taccone. Zijn versie is volgens hem zelfs gewelddadiger dan het origineel en combineert drie genres: een psychologische thriller, een home-invasiefilm en een actiefilm.

De uitdaging: drie genres in één film

Taccone wilde elk van deze genres zo effectief mogelijk neerzetten. "Ik wilde de scènes tussen de acteurs echt gewicht geven, met emotionele diepgang", vertelt hij. "Het was een kwestie van alles aan elkaar knopen en het voelen als één samenhangend geheel."

De lijm die alles bij elkaar hield, was de humor. Taccone duwde de grappen tot het uiterste, zonder de wereld die hij had gecreëerd te breken. Het hoogtepunt? De goedkeuring van Wirkola, de regisseur van het origineel. "Hij is supertrots op deze film. Het betekende echt heel veel voor me."

"Het origineel is waarschijnlijk een donkerder film, emotioneel gezien. Je probeert manieren te vinden om je eigen stem toe te voegen – niet om het te verbeteren, maar om er iets van jezelf in te leggen. Ik wilde niet zomaar dingen veranderen omdat het kon."