Kritische blik op de nieuwe Michael Jackson-biopic: waarom mist 'Michael' de juiste balans?

De nieuwe biopic ‘Michael’ van regisseur Antoine Fuqua voegt zich in een lange rij van muzikale biopics die een voorspelbaar recept volgen. Toch is deze film bijzonder: het is de eerste die een artiest viert die de laatste twintig jaar van zijn leven werd achtervolgd door beschuldigingen van kindermisbruik. De vraag is: hoe combineer je de nostalgische hoogtepunten en melodrama’s uit films als Walk the Line en Bohemian Rhapsody met de schaduw van die beschuldigingen? Het antwoord van ‘Michael’ is simpel: negeer het gewoon.

In de film komt geen woord over die beschuldigingen aan bod, terwijl bepaalde scènes er juist naar hinten. Volgens Fuqua’s versie van het verhaal gebeurde er in de laatste twee decennia van Jacksons leven niets van belang. Ook ontbreekt een cruciale figuur: Janet Jackson, die al een superster was voordat de aftiteling verschijnt. Toch speelt ze geen rol in de film. ‘Michael’ speelt zich af in een vacuüm waar belangrijke context en mensen simpelweg zijn weggelaten. Het resultaat is een film die een legende creëert zonder de nodige nuance.

Hoewel sommige productie-elementen geslaagd zijn en Jacksons grootste triomfen nauwkeurig weergeven, is de film zo incompleet dat zelfs de geslaagde delen niet te vieren zijn. (Eerdere versies van de film zouden de beschuldigingen wel hebben behandeld, maar zijn later drastisch herschreven en opnieuw gemonteerd.)

Het verhaal van Michael Jackson

‘Michael’ volgt de artiest vanaf zijn eerste optredens met The Jackson 5 tot aan de late jaren ’80. De jonge Michael, gespeeld door Juliano Krue Valdi, ondergaat de psychologische en fysieke mishandeling van zijn vader Joe Jackson, die op de achtergrond plaatsvindt. Het centrale thema van de film is Michaels strijd om zich uiteindelijk te bevrijden van de manipulatieve Joe, gespeeld door Colman Domingo met een bijna operette-achtige overtuiging.

Nia Long vertolkt Katherine Jackson, Michaels moeder, die toekijkt hoe haar zoon wordt mishandeld en vervolgens alleen met een van haar zonen ijs eet en tv kijkt. Jaafar Jackson, de echte neef van de zanger, speelt de volwassen Michael. Zijn imitatie is zo treffend dat het voelt alsof we een geest zien. Het scenario van John Logan portretteert Jackson als een man die emotioneel stilstond in zijn kindertijd, omringd door speelgoed, huisdieren en prentenboeken – vooral een exemplaar van Peter Pan, dat meer schermtijd krijgt dan La Toya Jackson. Jaafar speelt deze kant van Michael in elke scène, als een tragische figuur wiens leven werd verwoest door kindermishandeling, ondanks zijn stijgende carrière.

Er valt veel te analyseren in deze film, en wie diep graaft, vindt zelfs een vleugje ironie. Toch duikt ‘Michael’ nooit echt diep. (Misschien komt dat door die herschreven scènes, maar we kunnen alleen de versie beoordelen die nu in de bioscopen draait.)