‘Michael’: De meest cynische biopic ooit over Michael Jackson

De film ‘Michael’, geregisseerd door Antoine Fuqua, is een teleurstellende poging om het leven van Michael Jackson te vertellen. Het is geen verhaal dat je meeneemt, maar een verzameling bekende momenten die fans al kennen. Het voelt als een bioscoopbezoek waarbij je samen met andere Jackson-fans meezingt met zijn hits, zonder dat er diepgang of nieuwe inzichten worden geboden.

De film springt van de jeugd van Jackson – gespeeld door Juliano Valdi – naar zijn latere jaren, waarin hij wordt neergezet als een gevoelig maar afstandelijk persoon, beïnvloed door zijn strenge vader en zijn leven in een grote broersgroep. Later wordt gefocust op de totstandkoming van iconische albums als Off the Wall en Thriller, maar Jackson blijft een karikatuur: een man die met zijn aap Bubbles speelt alsof hij een personage uit een superheldenfilm is.

Er zijn meer problemen met deze film dan alleen de filmische aanpak. De makers behandelen Jackson alsof hij een Marvel-personage is, met subtiele verwijzingen naar zijn cosmetische operaties, verslaving aan pijnstillers en zijn obsessie met Peter Pan. Het lijkt erop dat de film vooral bedoeld is om geld te verdienen, zonder Jackson als mens serieus te nemen.

Zelfs als een film in samenwerking met Jackson’s beschermende erfgenamen nooit serieus in zou gaan op de beschuldigingen van kindermisbruik, had er toch meer diepgang kunnen zitten in een portret van een van de grootste en meest fascinerende artiesten aller tijden. In plaats daarvan is Jackson in deze film amper een persoon. Hij is hooguit een idee, vaag en zorgvuldig vormgegeven om de negatieve verhalen over hem te ondermijnen.