Moderne auto’s: betrouwbaarheid verdwijnt door overmatige technologie?

In 1952 was het starten van een auto een kwestie van vertrouwen in de natuurkunde. Een loodzuurbatterij hield ’s nachts zijn lading vast, de stroom bereikte via een simpele schakelaar de startmotor, en de elektromagnetische spoelen reageerden op 200 ampère om de motor te laten draaien. De zuigers bewogen lucht door de carburateur, waardoor brandstof verdampte en ontstond door vonken van de bougies. Alles werkte volgens vaste wetten: ampères, luchtdruk, vonken en explosies. Als de zuigers goed bewogen en afdichtten, startte de motor.

Vandaag de dag vertrouwen we nog steeds op deze analoge processen, maar dan overlapt met tientallen microchips en miljoenen regels software. Toch lijkt alles perfect te werken – meestal. Een computertechnicus uit de jaren 80 zei ooit: ‘Maak je geen zorgen over hoe een computer werkt, wees verbaasd dat ze het überhaupt doen!’ Die woorden gelden nog steeds voor moderne auto’s.

Mijn Audi A7 is een schoolvoorbeeld. Het elektronische brein bestuurt het grootste deel van de auto, niet ik. De gaspedaal is niet meer mechanisch verbonden met de gasklep, maar via redundante sensoren en servomotoren die mijn input ‘interpreteren’. Zet ik de transmissie in ‘Sportmodus’, opent de gasklep sneller dan normaal – alsof de auto mij vertelt wat ik nodig heb, in plaats van wat ik vraag. Soms voelt het alsof ik een videogame speel in plaats van een auto bestuur.

Er is zelfs een lichte vertraging van 100 milliseconden tussen ‘Gas geven!’ en ‘Rijden!’ – een irritante turbo-lag die de spontaniteit van het rijden ondermijnt. En dan is er nog de onvoorspelbare achterspoiler die zichzelf plotseling opricht, alsof hij een eigen wil heeft. Een forumcheck leert dat dit vaak wijst op een falende AGM-batterij. Hoe een lage spanning tijdens het starten een hexadecimale foutcode kan triggeren voor de kleine elektromotor van de spoiler, is mij een raadsel. Maar het is een gremlin in de machine.

Deze digitale afhankelijkheid brengt nieuwe risico’s met zich mee. Wat gebeurt er als de software crasht? Als een sensor faalt? Als de batterij leegraakt en de auto plotseling weigert te starten? De betrouwbaarheid van vroeger, gebaseerd op robuuste mechanica, lijkt te verdwijnen in een wirwar van code en chips. En dat terwijl we juist meer van onze auto’s verwachten dan ooit tevoren.