‘Obsession’: Een duistere horrorfilm over wensen die uitkomen – en de prijs die je betaalt

De film ‘Wonder Woman 1984’ is een vreemde, bijna ongemakkelijke ervaring. Het verhaal begint met Wonder Woman (Gal Gadot) die een magisch artefact gebruikt om de man van wie ze houdt terug te brengen. In plaats van hem letterlijk tot leven te wekken, bezit hij echter het lichaam van een onwillige derde persoon. Het resultaat? Een romance waarin één persoon nooit toestemming heeft gegeven – en de film zelf lijkt die morele afgrond niet eens te zien.

Curry Barkers horrorfilm ‘Obsession’ gaat over hetzelfde thema, maar dan op een veel angstaanjagendere en doordachte manier. Het is geen remake, maar een duistere hervertelling van dezelfde nachtmerrieachtige premisse. De film volgt Bear (Michael Johnston), een onzekere medewerker in een muziekwinkel die heimelijk verliefd is op zijn collega Nikki (Inde Navarette). Hij durft zijn gevoelens niet te uiten, tot hij in een wanhoopspoging een nepwenswenslampje – de ‘One Wish Willow’ – gebruikt. Zijn wens: dat Nikki meer van hem zou houden dan van wie dan ook.

Het werkt. Direct.

Bear is euforisch. Nikki aanbidt hem, steunt hem, brengt al haar tijd met hem door, heeft seks met hem – en maakt zelfs macabere altaren met het lijk van zijn dode kat, iets waar hij zelf minder enthousiast over is. Op bepaalde momenten lijkt Nikki even bij zinnen te komen: ze kijkt geschokt en vol afschuw naar haar leven. Maar binnen seconden vervalt ze weer in een staat van blinde, co-afhankelijke liefde. Wanneer Bear niet thuis is, staat ze roerloos te wachten tot hij terugkomt, tot het punt dat ze zichzelf verwaarloost.

Veel verhalen draaien om de les: pas op met wat je wenst. In films als ‘Wishmaster’ zijn het vaak onschuldige slachtoffers die slachtoffer worden van een kwaadaardige wens. Maar wanneer de wens zelf afkomstig is van een egoïstisch of zelfs kwaadaardig persoon, wordt het verhaal een aanklacht tegen die persoon. ‘Obsession’ begint met een wens die in geen enkele wereld te rechtvaardigen is – en Barkers meedogenloze scenario maakt duidelijk dat zelfs het fantaseren over het ontnemen van iemands vrije wil een morele misstap is, of de wens nu uitkomt of niet.

Hoe egoïstisch kun je zijn om de werkelijkheid te willen vervormen alleen maar om iemand anders te dwingen van je te houden? Wanneer je ‘Wonder Woman 1984’ bekijkt vanuit het perspectief van het slachtoffer, voel je diezelfde ongemakkelijke rilling – ook al lijkt de film zelf niet door te hebben hoe verontrustend het verhaal eigenlijk is. ‘Obsession’ daarentegen weet hoe diep verkeerd dit is.

En in Barkers drang om de film zo eng mogelijk te maken – en dat lukt hem zeker – maakt hij ongemakkelijke keuzes. Door het verhaal vanuit Bears perspectief te vertellen, nodigt hij de kijker uit om sympathie te voelen voor iemand die gruwelijke dingen heeft gedaan en er in eerste instantie zelfs voordeel uit hoopt te halen. Het is een oncomfortabele, maar noodzakelijke confrontatie met de duistere kant van menselijke verlangens.