Recensie ‘Een Vrouw Leven’: Complexe karakterstudie van een perfectionistische arts

De film ‘Een Vrouw Leven’ (La Vie d’une Femme) van regisseuse Charline Bourgeois-Tacquet, die woensdag in première ging in de hoofdfestivalcompetitie van Cannes, opent met een extreme close-up van een vrouw in een passionele omhelzing. Het enige wat zichtbaar is, is de glans op haar huid in het licht. De rest van de film vult die beelden aan, hoofdstuk voor hoofdstuk.

De film is opgebouwd uit verschillende segmenten, elk met een eigen titel zoals ‘Alter Ego’, ‘Medelijden’, ‘Controleverlies’, ‘Het einde van een relatie’ en ‘Loslaten’. Deze structuur doet denken aan de Cannes-hit ‘De slechtste persoon ter wereld’ van Joachim Trier, maar de personages verschillen sterk. Waar die film een chaotische twintiger volgt, portretteert Een Vrouw Leven Gabrielle (Léa Drucker), een arts van midden vijftig die niets aan het toeval overlaat.

Gabrielle is een microscoopchirurg die met uiterste precisie gezichten repareert. Ook in haar privéleven streeft ze naar perfectie: ze haast zich van vergaderingen naar operatiekamers, annuleert afspraken halverwege een ingreep en verwacht dat haar team net zo toegewijd is als zij. De film ademt een nerveuze, haastige sfeer, versterkt door solo piano die niet kalmeert, maar juist onrust oproept.

Thuis botst Gabrielle met haar man Henri, wiens zoon en diens vrienden luide muziek draaien. Haar oplossingen zijn drastisch: of zij vertrekt, of ze gaan uit elkaar. Ook de gezondheid van haar moeder, die aan Alzheimer lijdt, zet druk op haar leven. Romantiek lijkt uitgesloten – tot schrijfster Frida (Mélanie Thierry) Gabrielle volgt voor een boek en er tussen hen een vonk overslaat. Tijdens een dansles, omringd door beweging op Mendelssohns ‘Hebrides’-ouverture, ontstaat er een moment van tederheid, een zeldzaam ogenblik van rust in de film.

Maar al snel keert Gabrielle terug naar de realiteit. In het ziekenhuis deelt ze slecht nieuws mee aan een kankerpatiënt en voert ze een beleefde discussie wanneer hij een operatie weigert. “Ik moet zeggen dat wat u wacht geen vredige dood is,” zegt ze koel. Haar perfectionisme botst met iedereen om haar heen. In een ruzie met een collega roept ze: “Ik ben geen slachtoffer van mijn keuzes of mijn geslacht!” – terwijl op de achtergrond bouwgeluiden de spanning versterken.

Bourgeois-Tacquet toont de groeiende band tussen Gabrielle en Frida, maar de film blijft een portret van een vrouw die haar emoties onder controle houdt, totdat de druk te groot wordt. Een Vrouw Leven is geen gemakkelijke film, maar wel een indringende, die de complexiteit van het leven van een vrouw in de volle breedte laat zien.