Recensie ‘Labyrinth’: Visionaire maker van ‘Macross’ verliest zich in sociale media

Toen ik jong was, waren Amerikaanse tekenfilms … laten we het maar ‘minder geslaagd’ noemen. Er waren uitzonderingen, natuurlijk, maar als je op zaterdagochtend voor de tv zat, moest je eerst door een hele rij ‘Snorks’, ‘Get Along Gangs’ en ‘Turbo Teens’ voordat er iets halfwegs interessants kwam. Tegen de tijd dat ‘Jem and the Holograms’ begon, waren je verwachtingen zo laag dat een serie over een meisje dat haar vriendje verleidt met een hologram van zichzelf voelde als een mix van heroïne en Shakespeare. Maar toen ‘Robotech’ debuteerde, voelde dat als een revolutie. Het was alsof je jarenlang smakeloos eten at en iemand eindelijk kruiden uitvond.

‘Robotech’ was de Amerikaanse versie van ‘Macross’, bedacht door Shōji Kawamori – dezelfde man die ook de Diaclone-speelgoedlijn creëerde, beter bekend als ‘Transformers’. Het was een compleet vernieuwende animeserie over een intergalactische oorlog waarin helden permanent stierven, popmuziek werd verheerlijkt als kunst die levens veranderde en zelfs oorlogszuchtige aliens kon transformeren tot gevoelige wezens. En de animatie? Die was fenomenaal. Niets op Amerikaanse tv leek erop. Zelfs soortgelijke series kwamen niet in de buurt.

‘Robotech’ nam wel wat vrijheden met Kawamori’s originele werk, maar zijn visie straalde erdoorheen. Nu, meer dan 40 jaar later, brengt hij zijn eerste speelfilm uit (tenzij je de ‘Macross’-specials meetelt). En hoewel dat opwindend is, moet je niet verwachten dat elk meesterwerk van een groot kunstenaar een baanbrekende ervaring wordt. Vooral niet nu, want zijn nieuwe film ‘Labyrinth’ blijkt een gemengde ervaring.

Een verhaal over sociale media en identiteit

‘Labyrinth’ speelt zich af in een wereld waarin mensen hun hele leven online delen: gedachten, passies, persoonlijke data. Dat creëert niet alleen een digitale spiegel, maar ook een elektronische dubbelganger. Het verhaal volgt Shiori Maezawa (Suzuka), een onzekere tiener die droomt van roem als sociale media-influencer. Wanneer ze een dansvideo maakt met haar populaire vriendin Kirara (Aoi Itō), valt ze van de trap. Kirara post de video toch, waardoor Shiori wordt blootgesteld aan publieke vernedering. De mentale druk wordt haar te veel, haar telefoon barst open en ze belandt in een lege, deprimerende dimensie bevolkt door zielloze stickers.

In deze digitale hel neemt een andere versie van Shiori – een extroverte, regenboogharige influencer genaamd ‘Shiori@Revolution’ – haar plaats in de echte wereld in. Als ze 100 miljoen likes kan verzamelen, wordt deze digitale versie de ‘echte’ Shiori, terwijl de originele Shiori vastzit in een telefoonhel, gereduceerd tot niets meer dan een sticker – een visuele metafoor voor een leven zonder betekenis.

Het concept is interessant: een wereld waarin we per ongeluk onze eigen digitale alter ego’s creëren die onze echte identiteit overnemen. Maar de uitvoering voelt als een slechte versie van ‘The Emoji Movie’ – zonder de spanning of diepgang.

Visueel indrukwekkend, maar verhaal mist diepgang

Kawamori’s visuele stijl is, zoals altijd, indrukwekkend. De animatie is vloeiend, de kleurenpaletten zijn levendig en de digitale werelden voelen als een logische uitbreiding van de moderne online cultuur. Toch mist de film een duidelijke boodschap of emotionele impact. De personages voelen oppervlakkig, de plot is voorspelbaar en de satire op sociale media komt niet verder dan clichés.

Een van de grootste problemen is dat ‘Labyrinth’ te veel tijd besteedt aan het verkennen van zijn digitale wereld, zonder echt te laten zien waarom Shiori’s strijd belangrijk is. De film voelt als een uitgebreide reclame voor Kawamori’s visie op technologie, maar mist de menselijke kern die een verhaal tot een meesterwerk maakt.

Conclusie: een gemiste kans

Shōji Kawamori is een visionair die de animewereld voor altijd heeft veranderd. Zijn werk aan ‘Macross’ en ‘Transformers’ heeft generaties geïnspireerd. Maar ‘Labyrinth’ voelt als een project dat te veel gefocust is op trends in plaats van op een sterk verhaal. Het is een film die misschien wel relevant is voor het digitale tijdperk, maar niet overtuigt als cinema.

Als je van Kawamori’s werk houdt, kun je ‘Labyrinth’ zeker bekijken voor de visuele spectakel. Maar verwacht geen baanbrekende ervaring. Het is een film die net zo goed had kunnen zijn als een langere YouTube-video – met dezelfde beperkingen.