Sinner Supper Club: Queer Mumblecore Filmi Qəm Qüssəsinin Qeyri-Mükəmməlliklərini Ekrana Gətirir

Mumblecore janrı kinematoqrafiyada yeni istiqamətlərə doğru inkişaf edir. Bu il ekranlara çıxan “Sinner Supper Club” filmi isə həm “mumblegore”, həm də “mumblequeer” adlandırılsa da, rejissorlar Nora Kaye və Daisy Rosato fərqli bir yol seçiblər.

Kaye və Rosato, SXSW festivalında Den of Geek-ə verdikləri müsahibədə belə deyirlər: “Mumblecore hərəkəti burada, Amerikada başladı. ‘The Puffy Chair’, ‘Baghead’, ‘Creep’ kimi filmlərlə tanınan bu hərəkət, studiya sistemini rədd edən və dostlarını bir araya gətirərək, əlində olan hər şeyi istifadə edərək filmlər çəkən insanların hərəkatı idi. Biz isə belə düşündük: ‘Ya bu hərəkəti, əsasən cisgender ağ kişilərdən ibarət olmaq əvəzinə, klounlar, trans və queer insanlardan ibarət bir icma ilə etsək nə olar?’”

Altı gün ərzində improvizasiya üslubunda çəkilən film, Nyu-Yorkun yüksək icarə qiymətlərindən dolayı şəhəri tərk etməyə məcbur qalan bir qeyri-qanuni, trans və queer dost qrupunun hekayəsini nəql edir. Həmçinin, dostlarından birinin ölümündən sonra ilk dəfə bir araya gələn bu qrupun gərgin keçən toplantısını da izləyicilərə təqdim edir.

Filmdə Qorxu və Qəm Qüssəsinin Qarışığı

Filmdəki supernatural elementlər bəzi tənqidçilər tərəfindən “mumblegore” janrına aid edilsə də, bu, filmin yalnız bir hissəsini təşkil edir. Filmdə rol alan Sophie Sagan-Gutherz belə deyir: “Mumblegore, mumblecore janrının qorxu istiqamətində inkişaf etmiş bir alt janrıdır. Bu janrda izləyici olaraq hiss etməməli olduğunuz şeyi izlədiyiniz hissinə qapılırsınız. Filmimizdə də bu janra aid bəzi səhnələr var.”

Rejissorlar həmçinin, Lars von Trier və Thomas Vinterberg tərəfindən təsis edilmiş, kinematoqrafik sənəti sadələşdirməyi hədəfləyən Dogme 95 hərəkətindən və “sərfəli səviyyəli” kameraların istifadə edilməsindən də təsirləniblər. Nəticədə, “Sinner Supper Club” filmi tamamilə iPhone ilə çəkilib.

iPhone ilə Çəkilmənin Mənası

Rosato qeyd edir: “Mini DV kameralar və video kameralarla çəkilmiş filmlərə qarşı yenidən nostalji və maraq artımı var. 2025-2026-cı illərdə belə filmlər çox yaxşı ola bilər, amma onlar indiki dövrün hissəsini vermir. Buna görə də biz belə düşündük: ‘Bizim mini DV kameramız nə ola bilər?’ və cavab iPhone oldu. Bu əvvəlcə yaradıcılıq nöqtəsi olaraq başlasa da, sonradan çox əlverişli də oldu. Məsələn, bir səhnəni çəkərkən kameranı suya batırmaq lazım gəldi, amma iPhone buna davam gətirdi. Kameranı dondurucuya qoyduq, velosipede quraşdırdıq. Bu, aktyorlarla və ideyalarla çox sürətli şəkildə işləməyə imkan verdi.”

Kaye isə iPhone istifadəinin onlara aktyorlara daha yaxın olmağa və “hərəkətlilik və qəribəlik” ilə dolu bir film yaratmağa imkan verdiyini vurğulayır. Yeni çəkilişlər üçün fasilələr verməyə ehtiyac qalmadı. Həmçinin, insanlar istifadə etdikləri cihazlara qarşı daha rahat olduqları üçün çəkilişlər daha təbii keçirdi.

“Bizim üçün əsas məqsəd, insanların həyatında olan qeyri-mükəmməllikləri və qəm qüssəsini həqiqətən də həmin şəkildə təqdim etmək idi. Bu, adi bir dost toplantısından çox, həyatın özünün bir parçası idi.” — Nora Kaye