‘De Elektrische Kus’ opent Cannes 2026: een ongemakkelijke romcom over rouw

Een onrustig begin voor Cannes 2026

Het Filmfestival van Cannes 2026 opende met een film die net zo onvoorspelbaar was als de attracties in een vervallen kermis: De Elektrische Kus van Pierre Salvadori. Hoewel de avond niet met een knal begon – de grootste ster was Peter Jackson, die de Honorary Palme d’Or ontving – bood de film wel een verrassend vermakelijke mix van melodrama, komedie en tragiek.

Een verhaal van pijn en bedrog

De film speelt zich af in het Parijs van 1928, waar een vervallen kermis de achtergrond vormt voor een verhaal over rouw en bedrog. Suzanne (Anaïs Demoustier), een vrouw in een rode mantel, is een van de attracties van de kermis. Als ‘Venus Electrificata’ staat ze op een podium met haar handen boven twee metalen bollen. Mannen betalen om haar te kussen, waarna een elektrische schok door haar lichaam gaat – een truc die door sommigen als liefde wordt ervaren.

Suzanne leeft in armoede. Ze verdient minder dan negen frank per week na aftrek van kosten en ondergaat dagelijks de pijn van verbrande handen. Om de pijn te verzachten, steelt ze opium en voedsel uit de trailer van Claudia, een zogenaamde helderziende.

Een nieuwe rol als medium

Op een avond ontmoet ze Antoine (Pio Marmaï), een rouwende kunstenaar die haar een flinke som geld biedt om contact te leggen met zijn overleden vrouw Irene. Suzanne doet alsof ze een medium is en gebruikt trucs die ze heeft opgevangen bij Claudia. Al snel bezoekt ze Antoine thuis, waar hij al jaren niet meer heeft kunnen schilderen sinds de dood van zijn vrouw en muze.

De film verkent thema’s als bedrog en zelfbedrog. Suzanne doet zich voor als Claudia en als een getalenteerd medium, terwijl ze eigenlijk alleen maar haar eigen pijn probeert te ontvluchten. De dynamiek tussen haar en Antoine wordt steeds complexer, met een mix van mededogen, manipulatie en ongemakkelijke humor.

Een film die Cannes’ traditie voortzet

Net als eerdere openingsfilms van Cannes – zoals Jeanne du Barry van Maïwenn en Annette van Leos Carax – is De Elektrische Kus geen hoogtepunt, maar wel een film die blijft hangen. Salvadori combineert een onconventionele vertelstijl met sterke acteerprestaties, waardoor de film zowel ongemakkelijk als boeiend is.

‘De Elektrische Kus’ is geen perfecte film, maar wel een die je niet snel vergeet. Het is een rauw, emotioneel verhaal over pijn en de illusies die we creëren om daarmee om te gaan.