De terugkeer van 'The Devil Wears Prada 2': een bittere spiegel voor millennials in de journalistiek

De opvolger van de iconische film uit 2006, 'The Devil Wears Prada', arriveert met een duidelijke waarschuwing: deze film is niet zomaar een feelgood-comedy. Voor millennials die ooit droomden van een carrière in de journalistiek, voelt het als een confrontatie met de harde realiteit van de industrie.

De plot draait om Andy Sachs (Anne Hathaway), die na een emotionele speech over de teloorgang van haar vakgebied plotseling een baan aangeboden krijgt als features editor bij het modeblad Runway. Haar oude rivaal, Miranda Priestly (Meryl Streep), staat voor een schandaal en ziet in Andy een kans om het blad weer geloofwaardig te maken. De dynamiek tussen de twee, die de eerste film zo iconisch maakte, keert terug – maar met een bitterder nasmaak.

Een tijdcapsule van een vervlogen tijdperk

Waar de originele film uit 2006 nog een ode was aan de glamour en ambitie van de magazinewereld, toont de sequel hoe die wereld is ingestort. Details uit de eerste film, zoals Andy’s toe ring en haar freelance vriend, voelen nu als herinneringen aan een tijd die voorbij is. De spanning tussen serieuze journalistiek en mode, die destijds centraal stond, is vervangen door een existentiële vraag: Doet journalistiek of mode er nog toe?

De film geeft een duidelijk antwoord: ja, maar niet meer op dezelfde manier. De macht van de traditionele media is verdwenen, en degenen die ooit aan de top stonden, zoals Miranda, moeten nu vechten voor elk beetje invloed. Streep speelt haar personage met een meesterlijke mix van kwetsbaarheid en autoriteit, terwijl ze worstelt met een industrie die haar heeft ingehaald.

Een generatie die haar dromen zag verdwijnen

Voor millennials die ooit dachten dat ze de wereld konden veroveren met een pen en een notitieblok, voelt deze film als een wake-upcall. De film toont niet alleen de neergang van de magazinejournalistiek, maar ook de illusies van een generatie die dacht dat hard werken en passie genoeg waren. De sequel is geen triomfantelijke terugkeer, maar een eerlijke confrontatie met de realiteit.

Toch blijft er hoop. De film suggereert dat zowel journalistiek als mode nog steeds waarde hebben – maar alleen als ze zich aanpassen aan de nieuwe wereld. Of dat genoeg is om de dromen van een hele generatie te redden, blijft de vraag.