Het verdwijnen van de forensentrek: waarom ouders de stilte van de reis missen

De stilte van de forens: een verloren gewaardeerd moment

Voor de coronacrisis was de dagelijkse forensentrek een ware plaag. Files, vertraagde treinen en de strijd om een zitplaats maakten de reis naar en van het werk tot een kwelling. Iedereen was het erover eens: de forens was een noodzakelijk kwaad.

Toen thuiswerken plotseling voor miljoenen de norm werd, verdween die stress in één klap. Maar er was nog iets anders wat we niet direct opmerkten – en dat merken ouders nu pas. Ze missen de korte pauze die de reis bood.

Niemand verlangt terug naar de files of de overvolle metro’s. Toch ontbreekt er iets: de tijd om even op adem te komen. Een moment waarop niemand iets van je vraagt. Een moment van rust in een verder drukke dag.

De waarde van transitietijd

Voor de pandemie voelden werkdagen vaak als een aaneenschakeling van taken. De rit naar huis was het moment waarop we even konden bijkomen. Sommige dagen staarde ik uit het raam, andere dagen belde ik een vriend of verdiepte ik me in een luisterboek. Het was een van de weinige momenten op de dag dat ik even helemaal niets hoefde.

Thuiswerken heeft veel voordelen gebracht: meer slaap, flexibiliteit en tijd met de kinderen. Maar het heeft ook iets belangrijks weggenomen. Onderzoek van het World Economic Forum toont aan dat die transitietijd – de tijd tussen werk en privé – juist goed is voor onze mentale gezondheid. Het biedt een moment van herstel.

Nu lopen werk, huishouden en privé naadloos in elkaar over. Geen duidelijke overgang meer. Geen pauze. En dat merken we. We voelen ons constant 'aan'. Geen moment om bij te komen. Geen tijd om te herstellen. Het gevolg? Irritatie, frustratie en een gevoel van opgebrand zijn. Ouders voelen zich vaak machteloos, omdat ze mentaal niet meer de energie hebben om nog één ding extra te doen.

Hoe creëer je een nieuwe transitie?

Die 'verloren' tijd van de forens was eigenlijk een vorm van zelfregulatie. Nu moeten we zelf op zoek naar een nieuwe manier om die pauze te creëren. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn – het moet gewoon bestaan.

Probeer deze eenvoudige tips om de overgang tussen werk en privé te markeren:

• Maak na je laatste vergadering een wandelingetje.
• Ga tien minuten in je auto zitten en luister naar een luisterboek.
• Bel een vriend of familielid om even bij te praten.
• Ga vijf minuten naar buiten en doe helemaal niets productiefs.
• Zet een kop thee of een drankje, maar multitask niet terwijl je ervan geniet.
• Neem een douche (niet omdat je vies bent, maar omdat het je reset).
• Ga even in stilte zitten voordat je de volgende kamer binnenloopt waar iedereen op je wacht.

Het doel is om voor jezelf een mentale overgang te creëren. Want het echte verlies was niet de forens zelf. Het was het verdwijnen van het enige moment op de dag dat niet van iemand anders was. Zonder die pauze wordt je leven één lange, aaneengesloten shift.

“De transitietijd tussen werk en privé is essentieel voor onze mentale gezondheid. Het is niet de forens zelf die we missen, maar het moment van rust dat het bood.”