‘Stranger Things: Tales From ’85’ – Een teleurstellende animatieserie vol gemiste kansen

In de wereld van optionele animatieseries voor streamingdiensten is een spin-off van Stranger Things een van de meest voor de hand liggende keuzes. Veel hedendaagse animatieseries lijken op veredelde versies van de goedkope zaterdagochtendcartoons uit het verleden – en dat is precies waar Stranger Things zich op richt: de nostalgische jaren 80. Denk aan series als The Real Ghostbusters of Back to the Future: The Animated Series. In dat licht lijken de vermeende nadelen van Netflix’ Stranger Things: Tales From ’85 bijna op historische authenticiteit.

De animatie oogt als een schattige karikatuur in plaats van een exacte replica van de originele personages. Ook ontbreken de stemmen van de hoofdrolspelers uit de live-action serie, wat leidt tot onnauwkeurige imitaties. De hoge inzet van het recente laatste seizoen ontbreekt eveneens. Dat alles hoort bij de charme: het benadrukt de meest fantasierijke elementen zonder zich strikt aan de lore of het uiterlijk van de originele serie te houden. Minder charmant – en zelfs verwarrend – is echter hoe de serie zijn titel direct verraadt.

Geen episodische avonturen, maar een mini-seizoen

In plaats van losse avonturen met kinderen op fietsen tijdens een van de tijdsprongen uit de moederserie, biedt Tales From ’85 een Stranger Things-seizoen in het klein. De serie volgt een grotendeels doorlopend verhaal dat zich afspeelt in de vroege dagen van 1985, tussen seizoen 2 en 3. De titels van de afleveringen – ‘hoofdstukken’ – benadrukken dit nog eens. De kans op onvoorspelbare zijmissies, gericht op verschillende personages, wordt grotendeels genegeerd.

In plaats daarvan vormen Mike (Luca Diaz), Dustin (Braxton Quinney), Lucas (Elisha Williams), Will (Ben Plessala), Max (Jolie Hoang-Rappaport) en de superkrachtige Eleven (Brooklyn Davey Norstedt) een team met Nikki (Odessa A’zion), een punkachtige nieuwkomer in Hawkins. Samen moeten ze een nieuwe variant van de Upside Down-monsters verslaan.

Wat werkt wel?

Voor hardcore fans van de originele serie – of zelfs casual kijkers van jaren 80-achtige Amblin-verhalen – is dit niet het ergste wat er kan gebeuren. De cast van de latere seizoenen is zo uitgebreid dat de kern van jonge personages zelden samen te zien is. In deze animatieserie krijgen ze wel meer ruimte. Steve, Nancy en Hopper verschijnen af en toe, maar zonder verplichte cameo’s in elke aflevering. Ook krijgen minder gebruikte personages als Max en Will meer aandacht, al betekent ‘meer’ in Stranger Things vaak simpelweg meer geruzie.

De stem van A’zion voegt een herkenbaar, schor geluid toe aan de sympathieke Nikki – een logische keuze, aangezien haar moeder Pamela Adlon de stem van Bobby in King of the Hill inspreekt. Toch had een andere aanpak van de animatieserie de zwaktes kunnen compenseren. De beslissing om de ‘Tales’-format niet optimaal te benutten, is daarom des te vreemder – vooral omdat de serie juist op haar best is wanneer