Barry Levinson wciąż sfrustrowany kontrowersjami wokół 'Śpiących'

Barry Levinson, od czasu debiutu reżyserskiego w 1982 roku z filmem Diner, zbudował imponującą karierę. Przez kolejne dwie dekady tworzył dzieła należące do różnych gatunków – od dramatów sportowych (Natural, 1984) po przygodowe produkcje w stylu Amblina (Młody Sherlock Holmes, 1985). Jego dorobek obejmuje także komedie historyczne (Dzień dobry, Wietnamie, 1987), nagradzane dramaty społeczne (Rain Man, 1988; Bugsy, 1991) oraz erotyczne thrillery (Ujawnienie, 1994).

Nie brakowało też filmów osadzonych w realiach Baltimore, kontynuujących klimat Diner – Blaszani chłopcy (1987) i Avalon (1990). Nawet te mniej udane projekty, jak Zabawki (1992), pozostają fascynujące. Jednak żaden z jego filmów z tamtego okresu nie wzbudził tyle kontrowersji co Śpiący z 1996 roku.

Ta gwiazdorska produkcja, będąca mrocznym thrillerem o zemście i brzemieniu przeszłości, opowiada historię grupy chłopców, którzy po wypadku trafiają do poprawczaka, gdzie doświadczają systemowych nadużyć. Lata później powracają, by ukarać odpowiedzialnych za ich cierpienie. Z okazji 30. rocznicy premiery, Warner Bros. wydało zremasterowaną wersję 4K Blu-ray – najwyższej jakości wydanie filmu w jego historii.

Jak wspomina Levinson, to producent Steve Golin zaproponował mu adaptację powieści Sleepers autorstwa Lorenza Carcattery, rzekomo opartej na jego własnych przeżyciach (w filmie wcielił się w nią Jason Patric). Reżyser przyznał, że początkowo nie planował kręcić filmu o zemście, lecz zafascynowała go sama historia:

„Po prostu byłem zafascynowany tą opowieścią. To nie było tak, że chciałem zrobić film o zemście. Pociągała mnie historia chłopców, którzy kradną wózek z hot dogami, dochodzi do wypadku, a oni trafiają do szkoły poprawczej. Tam dochodzi do nadużyć seksualnych. Później następuje lawina wydarzeń. Myślałem: To ciekawa historia. Warto ją opowiedzieć. Film nie opowiada się po żadnej stronie ani nie przedstawia politycznego stanowiska. Pokazuje jedynie, jak jedno wydarzenie prowadzi do kolejnego, a potem do następnego.”

Obsada filmu, w której znaleźli się Brad Pitt, Kevin Bacon, Robert De Niro, Dustin Hoffman, Bruno Kirby, Billy Crudup i Minnie Driver, mogłaby sugerować, że scenariusz był tak porywający, że aktorzy walczyli o role. Levinson jednak zaprzecza:

„Wiem, że spotkałem się z Bradem Pittem i odbyliśmy dobrą rozmowę. Odpowiedział: 'Tak, tak, dobrze'. Potem się pojawił. Robert De Niro był dostępny w krótkim terminie. Dustin Hoffman miał problemy z harmonogramem, jeśli dobrze pamiętam. Vittorio Gassman musiałem ściągnąć specjalnie z Włoch. Ale wszystko ułożyło się w miarę szybko.”