Recenzja broadwayowskiego 'Schmigadoon!': Powtórka z Apple TV, która nie zachwyca

Nowojorscy lekarze, którzy podczas wędrówki po Catskillach trafiają do magicznego miasteczka Schmigadoon, to historia, która na ekranach Apple TV zyskała sporą popularność. Teraz, za sprawą Lorne’a Michaelsa i scenarzysty Cinco Paula, ta sama opowieść trafiła na deski teatru Broadwayu. Premiera odbyła się w poniedziałek w teatrze Nederlander.

Główną różnicą między serialem a musicalem jest oczywista: na scenie aktorzy występują na żywo, a nie przed kamerą. Reżyserem spektaklu został Christopher Gattelli, zastępując Barry’ego Sonnenfelda, który pozostał jednak jako choreograf. Gattelli niedawno z powodzeniem zaadaptował na scenę film Śmierć staje się nią, jednak jego praca przy Schmigadoon! nie dorównuje temu dokonaniu.

Musical na Broadwayu nie wnosi nic nowego – jest praktycznie dokładną kopią pierwszego sezonu serialu. Historia dwóch nowojorskich lekarzy, którzy trafiają do magicznego miasteczka pełnego musicalowych klisz z lat 40. i 50., takich jak Carousel, The Music Man czy Brigadoon, okazuje się być jedynie zbiorem tanich żartów. Główny bohater, dr Josh Skinner, nie znosi musicali i nieustannie komentuje absurdalność sytuacji, w której postacie zaczynają śpiewać w realnym świecie. Publiczność, płacąc wysoką cenę za bilety, jest zmuszona do wysłuchiwania tych samych dowcipów na żywo, co szybko traci swój urok.

Choć aktorzy grający głównych bohaterów, Alex Brightman i Sara Chase, wnoszą nieco luzu do widowiska, spektakl pozostaje chaotyczny i pozbawiony prawdziwej energii. Nieliczni wyróżniający się wykonawcy, jak Maulik Pancholy wcielający się w uroczyście uroczyście ks. Laytona, nie rekompensują słabości całej produkcji. Największe wrażenie robi Afra Hines w roli hrabiny Gabriele Von Blerkom, która swoją kreacją nawiązuje nie do baronówny z Dźwięków muzyki, lecz do postaci Carrie Coon z The Gilded Age.

Podsumowując, broadwayowskie Schmigadoon! to widowisko, które nie wnosi nic nowego do formuły serialu. Powtórka z ulubionego formatu, pozbawiona świeżości i oryginalności, okazuje się być jedynie marną imitacją klasycznych musicali, której głównym celem jest wyciągnięcie portfela widzów.