De Geest van de Onafhankelijkheidsverklaring: Hoe Jefferson’s meesterwerk Amerika vormgaf

De Onafhankelijkheidsverklaring van de Verenigde Staten is een van de meest geciteerde documenten ter wereld. Toch blijft het voor velen een mysterie: wat was de oorsprong van dit baanbrekende stuk, en hoe werd het werkelijk ontvangen op het moment van ondertekening?

Thomas Jeffersons woorden in de verklaring zijn legendarisch, maar de tekst zelf is een samenstelling van meerdere bronnen. Jeffersons eerste concept was gebaseerd op de Virginia Bill of Rights van George Mason, zijn eigen ontwerp voor een grondwet van Virginia en een resolutie van Richard Henry Lee, die op 11 juni 1776 onafhankelijkheid voorstelde. Hoewel de verklaring geïnspireerd was door tientallen lokale verklaringen, zoals historica Pauline Maier in haar boek American Scripture (1997) beschreef, kan worden gesteld dat de tekst groeide uit de Virginiaanse bodem, gevoed door de stormachtige ontwikkelingen in Massachusetts.

De leden van het Continental Congress wisten dat hun verklaring onvoltooid was. Ze hadden Jeffersons eerste versie flink bewerkt, maar voegden geen nieuwe secties toe. Wat Jefferson later als "verminkingen" bestempelde, waren in werkelijkheid zorgvuldige aanpassingen. Het Congress schrapte ongeveer een kwart van de tekst voordat het document op 4 juli 1776 werd aangenomen. Toch was deze datum niet het moment dat de delegatie in Philadelphia als historisch beschouwde.

De echte stap naar onafhankelijkheid was al twee dagen eerder gezet, op 2 juli, toen het Congress stemde voor de scheiding van Groot-Brittannië, koning George III en het Britse parlement. De verklaring zelf was vooral belangrijk omdat het de weg vrijmaakte voor twee cruciale stappen: het vormen van buitenlandse allianties, met name met Frankrijk en Spanje, en het creëren van een confederatie om de relaties tussen de nieuwe staten te reguleren.

Op 4 juli zelf vonden er geen openbare bijeenkomsten, vuurwerk of vieringen plaats. Pas in de dagen erna braken er feestelijkheden uit, toen burgers de verklaring lazen op snel gedrukte pamfletten die door het land werden verspreid. Het document vermeed opzettelijk elke discussie over de vorm van de toekomstige regering. Die taak was voorbehouden aan een commissie onder leiding van Roger Sherman uit Connecticut, die uiteindelijk de Articles of Confederation opstelde – een zwak centraal bestuur.

Voor veel delegatieleden was het opstellen van staatsgrondwetten een veel belangrijker taak dan de verklaring zelf. Acht staten zouden in 1776 nog een grondwet aannemen. Zelfs Thomas Jefferson gaf er de voorkeur aan terug te keren naar Williamsburg om aan de grondwet van Virginia te werken, een concept dat hij al eerder had opgesteld en waarvan delen hij nu hergebruikte in de verklaring.

Hoewel de commissie van vijf (waaronder Jefferson) ervoor koos geen expliciete regeringsvorm te beschrijven, maakten ze in de lijst van 28 aanklachten tegen koning George III wel duidelijk hoe een rechtvaardige regering niet zou moeten functioneren. Daarmee lieten ze indirect zien hoe een regering die de wil van het volk vertegenwoordigt, er wel uit zou moeten zien.