In de rubriek Crosstalk van The A.V. Club analyseren schrijvers Jacob Oller en Monica Castillo actuele popcultuurfenomenen. Deze keer onderwerpen ze Lee Cronin’s The Mummy aan een kritische blik. Oller, gevestigd in Chicago, en Castillo, werkzaam in New York, bespreken de film ondanks de afstandelijke locaties, omdat ze beiden nieuwe releases tegelijk bekijken.
Oller opent het gesprek met een opvallende constatering: de titel The Mummy is misleidend. Cronin is voornamelijk bekend van Evil Dead Rise, en deze film is nauwelijks een traditionele mummiehorror. In plaats daarvan voelt het als een uitgerekte versie van een Blumhouse-bezitfilm, doorspekt met groteske elementen in de stijl van Sam Raimi. Met een speelduur van 133 minuten – waarom duurt het zo lang? – blijft de vraag hangen: wat is dit eigenlijk voor film?
Castillo reageert instemmend:
«Deze film voelt alsof ze The Exorcist in een mummiekostuum hebben gestopt, puur om het onder een andere franchise te hangen.»Ze wijst op onlogische plotwendingen, zoals een mummie die bezit neemt van een jong meisje, en het gebruik van gebeden die duizenden jaren na de beschaving van de mummie effectief blijken. Volgens haar doet de film denken aan The Exorcist II: The Heretic, maar zonder de visuele stijl van John Boorman.
Oller benadrukt nog een ander probleem: de exotisering van Egyptenaren. De film besteedt veel aandacht aan de cultuur en achtergronden van personages zoals de Egyptische rechercheur May Calamawy, maar reduceert hen uiteindelijk tot bijfiguren in een verhaal dat meer wegheeft van een exorcisme dan van een mummiehorror. «Ik dacht dat we meer tijd zouden besteden aan modern Egypte,» aldus Oller. «De opening deed vermoeden dat we een echte mummiefilm zouden krijgen.»
Castillo herinnert aan de klassieke De Mummie uit 1932 met Boris Karloff, een film die verrassend verfijnd en romantisch is, met indrukwekkendere grime-effecten dan Cronins versie uit 2026. «Je kunt Karloffs ogen niet verslaan,» zegt ze, «maar de CGI-mummie die het meisje Katie wordt, verandert gaandeweg in een vormeloze blob.»
Beide critici zijn het erover eens: The Mummy is een film die zichzelf tegenwerkt. De combinatie van exorcisme, bezit en een mummie die geen mummie is, maakt het tot een onlogische en onbevredigende kijkervaring.