Dosa Divas: Outerloop’s nieuwe RPG mist de magie van Thirsty Suitors

Outerloop Games staat bekend om verrassende en verhalendichte games. Denk aan Falcon Age, waar een uniek concept en sterke vertelkunst de ervaring boeiend maken. Met Thirsty Suitors bewees het studio dat ze familiebanden, cultuur en emoties op een meeslepende manier kunnen verweven in een RPG. Nu volgt Dosa Divas, een spel dat opnieuw deze thema’s verkent – maar met minder succes.

Een verhaal met potentie, maar zonder diepgang

Dosa Divas draait om de zussen Amani, Samara en Lina, wier familie ooit een restaurant bezat. Na een conflict vertrok de oudste zus, Sam voelt zich schuldig, en de jongste zus Lina richtte LinaMeals op: een bedrijf dat kant-en-klaar maaltijden in tubes aanbiedt en met agressieve juridische tactieken concurrenten uit de markt drukt. Wanneer Amani terugkeert, lijkt ze de verdeelde familie te moeten herenigen – en tegelijkertijd het bedrijf van Lina te bestrijden.

De dynamiek tussen de zussen is intrigerend en Outerloop slaagt er wederom in complexe familiebanden op een realistische manier neer te zetten. Toch mist Dosa Divas de emotionele impact van Thirsty Suitors. Waar dat spel spelers direct meenam in het verhaal, voelt Dosa Divas als een verhaal dat al halverwege is begonnen. De introductie werpt ons in een wereld vol onduidelijkheden, zonder dat we de context krijgen die nodig is om de personages en hun conflicten te begrijpen.

Pacingproblemen en geforceerde gameplay

Een groot deel van de kritiek richt zich op de pacing. In de eerste uren van het spel wordt de speler al geconfronteerd met familiegeschiedenis en onopgeloste spanningen, terwijl we de zussen amper hebben leren kennen. Later in het spel voelt het alsof de laatste twee uur onnodig zijn uitgerekt, met overbodige taken en terugkerende missies die de flow verstoren.

Daarnaast worstelt Dosa Divas met een inconsistent verhaal. Het spel vertelt veel over wat er is gebeurd, maar toont te weinig. Cruciale gebeurtenissen worden slechts in dialogen of tussenfilmpjes aangestipt, zonder dat spelers ze zelf kunnen ervaren. Dit zorgt voor een afstand tussen de speler en de personages, waardoor het moeilijk is om mee te leven met hun strijd.

Een teleurstellende afsluiter

Hoewel de thema’s – familiehereniging, culturele identiteit en de strijd tegen kapitalisme – interessant zijn, voelt de uitvoering geforceerd. De finale, waarin de zussen Lina’s bedrijf moeten verslaan en de familie-eer moeten herstellen, komt over als een verplichte taak in plaats van een bevredigend hoogtepunt. De spanning en emotie die in Thirsty Suitors voelbaar waren, ontbreken hier volledig.

Kortom: Dosa Divas heeft een sterk concept en boeiende personages, maar de uitvoering mist de finesse en diepgang die Outerloop’s eerdere werk zo bijzonder maakten. Het voelt alsof het spel beter tot zijn recht zou zijn gekomen als het een graphic novel of korte animatieserie was geweest – waar de focus ligt op verhaal en karakterontwikkeling, in plaats van op gameplay en missies.