Jessie Ware’s Superbloom: een disco-popfeest met een vleugje déjà vu

Jessie Ware staat bekend om haar vermogen om retro-soul en disco te combineren met een moderne, dansbare twist. Met What’s Your Pleasure? (2020) en That! Feels! Good! (2023) creëerde ze een geluid dat zowel nostalgisch als verfrissend was. Maar met haar nieuwste album, Superbloom, lijkt de vonk te zijn gedoofd.

Van soul naar disco: een succesvolle transformatie

Ware begon haar carrière met soulmuziek in een avant-gardistische stijl, maar vond haar weg naar de dansvloer met What’s Your Pleasure?. Dit album markeerde een keerpunt: van minimalistische, stijlvolle soul naar een uitbundige, hedonistische disco-pop. That! Feels! Good! bouwde daarop voort met nog meer glans, camp en glamour, geïnspireerd door de disco-epiek van Studio 54.

Superbloom: weelderig, maar voorspelbaar

Superbloom behoudt de kenmerken van eerdere albums: adembenemende harmonieën, funky baslijnen en weelderige arrangementen met strijkers en synthesizers. Ware’s zwoele stem en dansbare beats zijn nog steeds aanwezig, maar de frisheid ontbreekt. De productie voelt soms te glad en voorspelbaar, alsof de magie van haar vorige werk is vervangen door een formule.

Ware’s liefde voor disco is onmiskenbaar, maar soms grenst het aan een gimmick. Het idee van de dansvloer als een spiritueel helende ruimte, dat ze eerder zo overtuigend wist te vertolken, voelt nu uitgehold. Het is een valkuil waar meer artiesten in vallen na een succesvolle genre-switch: hoe verder je gaat in een nieuwe stijl, hoe moeilijker het wordt om vernieuwing te vinden.

Pareltjes in een vertrouwde formule

Toch zijn er momenten waarop Superbloom wel raakt. Het nummer “Ride” combineert de iconische fluit uit The Good, the Bad and the Ugly met een luxueuze, ruimtelijke hook. Een slimme knipoog naar het verleden, maar wel een die werkt.

“Don’t You Know Who I Am” ademt de passie van disco-legendes als Donna Summer en Gloria Gaynor. Ware’s emotionele vertolking maakt het tot een van de sterkere tracks op het album.

Het meest indrukwekkende nummer is “16 Summers”, een ontroerende ballad gewijd aan haar kinderen. Met de grandeur van een Broadway-musical weet Ware hier een diep gevoel van nostalgie en dankbaarheid over te brengen. Het nummer is een van de weinige momenten waarop Superbloom echt raakt, mede dankzij de persoonlijke context: Ware schreef het album tijdens een periode waarin vrienden en samenwerkers ziek werden en overleden.

Conclusie: een album met hoogtepunten, maar zonder verrassing

Superbloom is een album dat luistert naar wat fans van Jessie Ware verwachten: dansbare beats, weelderige productie en een zwoele zang. Maar waar haar vorige werk vernieuwend en inspirerend was, voelt dit album als een herhaling van bekende trucs. De magie is er nog, maar de vonk is gedoofd.

Voor liefhebbers van Ware’s eerdere werk is Superbloom zeker de moeite waard, maar wie op zoek is naar verrassende nieuwe klanken, zal teleurgesteld zijn. Het album is een feest, maar een feest dat al te vaak is gevierd.