Waarom klassieke auto’s lijden? Omdat het juist de moeite waard is

Boeddhisten geloven dat het leven lijden is. De meeste mensen zullen dat beamen. Voor mij is het bezit van een klassieke auto echter het ultieme lijden – en dat is precies waarom ik er zo van hou.

Ik investeerde 13 maanden en 30.000 dollar in de restauratie van een 1976 International Scout Traveler. In die periode doorstond ik een existentiële crisis, zag mijn bankrekening slinken en liep talloze verwondingen op, van snijwonden tot brandwonden door lasspatten. Afgelopen juni was de klus geklaard, en ik besloot de truck uit te testen op een van de zwaarste offroad-trajecten van Oregon: de McGrew Trail. Een rit van 925 kilometer vol uitdagingen, waar zelfs een verstandig persoon zou breken. Ik voelde me echter in de hemel.

Met de motor van de V8 die bulderde en mijn lichaam bedekt met een laagje koelvloeistof, zweet en motorolie, ervoer ik het meest bevredigende moment van mijn leven. Maar om te begrijpen waarom, moeten we terug naar mei 2024, naar Bend in Oregon.

Een aankoop vol risico’s

Ik kocht de Scout zonder hem ooit te hebben gezien – een beslissing die elke verstandige autokoper afraadt. En dat terwijl ik anderen altijd waarschuw voor dergelijke risico’s. De truck stond gelijktijdig op Craigslist en eBay met een paar slechte foto’s. De advertentie meldde een nieuwe radiator, carburateur en dubbele uitlaatsysteem. Na onderhandelen met de verkoper reed ik drie uur naar Bend om een truck op te halen die ik nooit had aangeraakt en nauwelijks kende.

De verkoper leverde de truck met een tweewielige autodolly – een rode vlag die ik genegeerd had. De elektronica werkte niet, maar dat had ik al verwacht. Ik kon het wel oplossen, dacht ik. Toen ik de truck laadde en een paar blokken naar een foodtruckpod reed, voelde iets niet goed. De lading was niet goed verdeeld, dus ik stopte om het aan te passen. Om de truck te verplaatsen, moest ik de transferkast van de Scout uit neutraal zetten naar vierwielaandrijving hoog. Ik trok aan de hendel, maar voelde een rubberachtige weerstand. Toen trok ik hem hard naar achteren. De hendel brak af in mijn hand, en er klonk een metaalachtig geratel onder de truck. De verbinding was kapot, en de Scout zat vast in vierwielaandrijving laag. Daardoor kon ik hem niet meer slepen.

Ik stond in een parkeerplaats in Bend met een truck die ik niet kon verplaatsen. De verkoper reageerde met een voorspelbaar: ‘O man, dat is raar. Nou, veel succes ermee!’ Met mijn gereedschapsset kon ik tenminste de achteras van de Scout loskoppelen. Ik gooide de aandrijfas achterin, en sleepte de steeds problematischer wordende truck op zijn voorwielen naar huis – met de achteras los.