Wie is de doelgroep van het spel Mixtape? Een nostalgisch raadsel

Het spel Mixtape verkent de liefde en vriendschap in de tienerjaren en hoe die relaties standhouden tijdens de overgang naar volwassenheid. Daarnaast onderzoekt het wat het betekent om volwassen te worden op een plek waar je eigenlijk niet wilt blijven. Geen wonder dat het woord 'nostalgie' overal opduikt: het speelt zich af in de jaren '90, volgt de structuur van een tienerfilm en draait om een verzameling oude muziek.

Maar na het uitspelen van het spel vraag ik me af: voor wie is Mixtape eigenlijk bedoeld? Als witte, middenklasse gamescriticus die zijn tienerjaren in de jaren '90 doorbracht en destijds een grote liefde voor muziek had, zou ik de doelgroep van dit spel moeten zijn. Toch lukt het me niet om me erin te vinden.

Een onnauwkeurige tijdscapsule

Als tijdmachine naar de jaren '90 voelt Mixtape onnauwkeurig aan. Het is alsof een kunstenaar die nooit in die tijd heeft geleefd, een schets van het decennium heeft gemaakt. Of alsof een AI-algoritme een samenvatting heeft gegenereerd van verhalen over de jaren '90, geschreven door mensen die pas in 2002 zijn geboren. Van mode tot taal en de manier waarop personages met technologie omgaan: niets wekt de echte sfeer van de jaren '90 op zoals ik die destijds ervoer.

Een onrealistische muzieksmaak

Elk hoofdstuk van het spel draait om een gelicenseerd nummer, van Mondo Rock tot Silverchair en zelfs Stan Bush. Maar Stacey, de hoofdpersoon, heeft een muzieksmaak die in de jaren '90 onmogelijk zou zijn geweest. Haar verzameling muziek doet denken aan iemand die alleen maar toegang had tot muziek via internet. Terwijl ik geen hits verwachtte, had ik wel verwacht dat de muziek van Stacey meer leek op wat een echte tiener uit de jaren '90 zou hebben beluisterd. In plaats daarvan voelt ze meer als een personage bedacht door een team van witte mannen die in 2026 een spel over een tiener uit de jaren '90 maakten.

Een gebrek aan tijd en plaats

Mixtape geeft niet precies aan wanneer het zich afspeelt, en de stad waarin het verhaal zich afspeelt is fictief. Deze ambiguïteit doet de nostalgische sfeer geen goed. Zonder een duidelijke tijd en plaats blijft het verhaal zweven en mist het de kans om echt iets te zeggen over de gevoelens en doelen van de tijd waarin het zich afspeelt. Zoals criticus Cameron Kunzelman opmerkt: het is alsof iemand je vertelt hoe het was 'vroeger' of verwijst naar een 'Victoriaanse houding'. Het is een handige culturele afkorting om tijd en ruimte samen te vatten in een esthetisch pakket, zodat we het kunnen benoemen, indammen en op de markt kunnen zetten.

"Het is alsof iemand je vertelt hoe het was 'vroeger' of verwijst naar een 'Victoriaanse houding'. Het is een handige culturele afkorting om tijd en ruimte samen te vatten in een esthetisch pakket, zodat we het kunnen benoemen, indammen en op de markt kunnen zetten."