Checker Aerobus: 1960'ların Efsanevi Uzun Taksi Modeli

Günümüzde Amerikalılara taksi denince akla Toyota Prius ya da Ford Crown Victoria gelebilir. Ancak 1960'ların başında aynı soruyu sorsaydınız, herkesin aklına Checker markası gelirdi.

1951 yılında tanıtılan A11 modeli, büyük şehirlerde yaygın olarak kullanılıyordu. Sarı rengi ve çizgili yan deseniyle trafikte kolayca fark edilen bu araçlar, özellikle New York ile özdeşleşmişti.

Checker Aerobus'un Doğuşu

1962-1977 yılları arasında Checker, standart A11 modelinin gövdesini uzatarak hem sedan hem de station wagon versiyonlarını üretti. 120 inçlik standart dingil mesafesi, 34,5 inç veya 69 inç uzatılarak iki farklı uzunluk seçeneği sunuldu. Bu basit tasarım, uzatmanın doğal bir parçasıymış gibi görünmesini sağlıyordu.

Tüketici modellerinde arka koltuklara iki ekstra koltuk eklenirken, Aerobus modelleri havaalanı servisleri için tasarlanmıştı ve 12 yolcu kapasitesine sahipti. Son üç koltuğun arkasında kalan alan ise bagaj için ayrılmıştı.

1974 Modeli ve Günümüzdeki Durumu

Hagerty Marketplace'da satışa sunulan 1974 model Checker Aerobus, Michigan'daki Kalamazoo fabrikasında üretildiği Wisconsin'in Kenosha kentinde bulunuyor. Modern bir ön panel dışında, bu araç film ya da TV setlerinde kullanılabilecek kadar dönemine uygun görünüyor. Ayrıca herhangi bir otomobil fuarında da dikkat çekecek nitelikte.

Avantajlar ve Dezavantajlar

Dezavantajları:

• Checker markası uzun yıllardır araç üretmiyor ve restorasyon için gerekli yedek parça temini zorlaşıyor.
• Uzun gövdesi nedeniyle park etmek ve panoramik fotoğraf çekmek zorunda kalınabilir.

Avantajları:

• Checker, planlı eskitme stratejisini benimsememişti. A11, A10 ve A12 modelleri yıllar içinde çeşitli güç aktarma organı güncellemeleriyle onlarca yıl üretildi ve gövde panelleri yıllar arasında değiştirilebiliyordu.
• Çoğu direksiyon ve aktarma organı bileşeni, General Motors'un geniş yedek parça havuzundan sağlanabiliyordu.

Restorasyon Süreci

2019 yılında restore edilen bu Aerobus'un boya ve iç mekan yenilemesi oldukça zahmetliydi. Normal iki araç kadar metal yüzeyin zımparalanması, hazırlanması ve boyanması gerekiyordu. Aynı durum iç döşeme için de geçerliydi. Ancak güç aktarma sistemi bakım açısından oldukça basit ve dayanıklıydı.