De ‘schaduwpapieren’ van het Clean Power Plan: Wat de interne memo’s van het Hooggerechtshof onthullen

De EPA’s agressieve aanpak onder Obama

Toen de Obama-regering er niet in slaagde klimaatwetgeving door het Congres te krijgen, zocht het de Environmental Protection Agency (EPA) een alternatieve route via de Clean Air Act. De EPA streefde naar een radicale herinterpretatie van de wet, met name door de numerieke emissiegrenswaarden aan te passen. Dit werd zichtbaar in de zogeheten ‘Timing and Tailoring Rules’, waarbij de EPA niet alleen de wet wilde aanpassen, maar ook probeerde deze wijzigingen buiten de rechterlijke controle te houden.

Deze aanpak leek aanvankelijk succesvol in het D.C. Circuit, maar strandde uiteindelijk bij het Hooggerechtshof. In de zaak UARG v. EPA verwierp het Hof het grootste deel van de EPA’s argumentatie. Een jaar later volgde een nieuwe klap met de uitspraak in Michigan v. EPA, waarbij het Hof de emissieregels voor kwik verwierp. Toch bleven EPA-functionarissen volhouden dat de dreiging van regulering al voldoende was om bedrijven tot naleving te dwingen, zelfs als de regels later werden vernietigd.

De dreiging van miljarden aan kosten

Uit de vrijgegeven memo’s blijkt dat EPA-functionarissen openlijk toegaven dat ze via de dreiging van onwettige regelgeving bedrijven miljarden aan compliancekosten oplegden. De Chief Justice van het Hooggerechtshof merkte in een van de memo’s op dat de EPA zelfs aangaf soortgelijke tactieken te willen toepassen bij het Clean Power Plan. Deze onthullingen waren niet gebaseerd op externe informatie, maar stonden expliciet in de processtukken die aan het Hof werden voorgelegd.

Waarom de verzoeken om een voorlopige voorziening uniek waren

De verzoeken om een voorlopige staking van het Clean Power Plan waren uitzonderlijk, maar de context waarin ze werden ingediend was dat ook. Zowel de Administrative Procedure Act (APA) als de Clean Air Act voorzien in de mogelijkheid om nieuwe regels tijdelijk op te schorten. Volgens de APA kunnen belangrijke regels pas 60 dagen na publicatie in het Federal Register in werking treden. Daarnaast kan een rechter onder sectie 705 van de APA de uitvoering van een regel verder uitstellen om de status quo te behouden tijdens een juridische procedure.

De verschillende verzoekers, waaronder 27 staten en diverse bedrijfs- en vakbondsorganisaties, dienden hun verzoek binnen twee weken na publicatie van de regel in. Dit was bedoeld om onnodige investeringen in compliance te voorkomen en de juridische status quo te behouden. Deze situatie verschilt aanzienlijk van veel andere juridische procedures tegen uitvoerende macht, waarbij regels vaak al in werking zijn getreden voordat ze worden aangevochten.

Wat de memo’s wel en niet onthullen

Volgens Taraleigh Davis van SCOTUSBlog bieden de memo’s belangrijke context over de juridische procedure, maar geven ze niet alle antwoorden. Ze benadrukt dat de memo’s vooral inzicht geven in hoe het Hooggerechtshof omgaat met noodgevallenverzoeken en de balans tussen juridische haast en grondige beoordeling. De vrijgegeven documenten tonen aan dat de EPA’s aanpak niet alleen juridisch omstreden was, maar ook een precedent schiep voor toekomstige klimaatregelgeving.

«De EPA gebruikte de dreiging van regulering als een wapen om bedrijven tot naleving te dwingen, zelfs als de regels later werden vernietigd. Dit ondermijnt niet alleen de rechtsstaat, maar zet ook een gevaarlijk precedent voor toekomstige administratieve overheden.»