Recensie ‘Nagi Notes’: Kôji Fukada’s fragiele portret van kunst en verbondenheid

Net als de sculpturen die in de beste scènes van ‘Nagi Notes’ de aandacht trekken, is de film van Kôji Fukada een werk dat voelt alsof de regisseur iets probeert bloot te leggen. Soms doet hij dat met diepe snedes, waarbij hij diepere lagen van zijn personages blootlegt in een film die anders afstandelijk kan overkomen. Op andere momenten blijft hij aan de oppervlakte, waardoor de visie van de film onzeker en onduidelijk aanvoelt. Het lijkt alsof Fukada nog zoekt naar de juiste vorm voor zijn verhaal en personages.

Toch is er in ‘Nagi Notes’ genoeg om niet zomaar af te doen als een onvolwassen werk. Hoewel de film een bescheiden drama is over het vinden van een thuis, komt hij tot leven in de scènes waarin de kunst van het maken centraal staat. Vooral in de intieme momenten waarin de personages bezig zijn met het vormgeven van sculpturen, verdwijnt alle ruis – letterlijk en figuurlijk – en blijft er een diepere, waarachtige resonantie over.

Een verhaal van twee vrouwen en hun zoektocht

De film, die deze week in première ging op het Filmfestival van Cannes, draait om de architect Yuri (Shizuka Ishibashi), die haar vriendin en voormalige schoonzus Yoriko (Takako Matsu) bezoekt. Yuri woont in het drukke Tokio, terwijl Yoriko in het afgelegen dorpje Nagi woont, waar ze als kunstenares werkt. Nagi is zo klein dat de lokale radio de overlijdensberichten van elke inwoner uitzendt. Tegelijkertijd is de buitenwereld altijd aanwezig: we horen de dreunende militaire oefeningen in de buurt en zien de impact van de oorlog in Oekraïne op deze kleine gemeenschap. Toch gaat het leven door, en tegen deze achtergrond beginnen de twee vrouwen openhartig te praten over hun verleden en hun toekomst.

Wanneer Yuri model staat voor een sculptuur die Yoriko maakt, ontvouwt de film zich in een reeks rustige, zachte scènes waarin de twee vrouwen met elkaar praten over hoe ze hier zijn beland. Ze maken grapjes en plagen elkaar, maar in tegenstelling tot de competitieve dynamiek in films als ‘The Christophers’ van Steven Soderbergh, voelt ‘Nagi Notes’ meer als Kelly Reichardts ‘Showing Up’. Het gaat niet om vonken van creativiteit, maar om de fascinerende ervaring van iets nieuws vormgeven uit niets – een proces dat op zich al emotioneel geladen is.

De sculpturen zijn met zorg vervaardigd, maar het zijn de twee vrouwen zelf die het meest boeiend zijn om naar te kijken. Zelfs als de film hen op afstand houdt, voelt hun verbondenheid door hun gedeelde verleden en hun zoektocht naar betekenis onmiskenbaar.

Een film die meer vraagt dan geeft

Hoewel ‘Nagi Notes’ niet de impact heeft van Fukada’s eerdere, meer gefocuste film ‘Love Life’, is er toch iets in deze film dat blijft hangen. Het is geen meesterwerk, maar wel een werk dat nadenken en voelen uitlokt. De film daagt je uit om stil te staan bij de kleine, maar betekenisvolle momenten in het leven – de kunst van het maken, de pijn van verlies en de zoektocht naar verbinding.

Voor wie houdt van films die subtiel en introspectief zijn, biedt ‘Nagi Notes’ een waardevolle ervaring. Het is geen film die je meesleept met actie of spectaculaire momenten, maar wel een die je meeneemt in een wereld van stilte, kunst en menselijke relaties.