Nowe badania: Obostrzenia pracy w programie SNAP nie zwiększają zatrudnienia

DELBARTON, Wirginia Zachodnia — Kiedy mobilna stołówka House of Hope zaczęła wydawać żywność, w kolejce czekało już ponad 70 samochodów. Czterogodzinne oczekiwanie nie zniechęciło mieszkańców do przybycia. Godzina 11:30, planowany czas rozpoczęcia dystrybucji, minęła, ale dostawa żywności opóźniła się z powodu awarii koła na ciężarówce Facing Hunger Foodbank. Nikt nie narzekał. Wśród czekających był Perry Hall, którego żona, Lilly, pracuje jako wolontariuszka w zespole dystrybucyjnym.

Hallowie utrzymują się z około 1500 dolarów miesięcznie z zasiłku Social Security Perry’ego oraz dodatkowej pomocy z programu SNAP (ang. Supplemental Nutrition Assistance Program, dawniej „kupony żywnościowe”). Niedawno Lilly, mająca 59 lat, została objęta nowymi wymogami pracy w programie SNAP i grozi jej utrata świadczeń. Zmiany wprowadzono w ramach federalnego aktu One Big Beautiful Bill Act.

Od listopada 2023 roku osoby „zdolne do pracy”, mające 64 lata lub mniej, bez osób na utrzymaniu, które nie pracują, nie wolontariują ani nie uczestniczą w szkoleniach zawodowych przez co najmniej 80 godzin miesięcznie, tracą prawo do stałego wsparcia. Wcześniej limit wiekowy wynosił 54 lata. Nowe przepisy dotyczą również rodziców dzieci powyżej 14. roku życia, a także znoszą wcześniejsze wyłączenia dla weteranów, osób bezdomnych oraz młodych dorosłych, którzy opuścili system opieki zastępczej.

Zwolennicy tych zmian argumentują, że mają one motywować do podjęcia pracy, zmniejszając zależność od państwa i przywracając „godność pracy”. Rhonda Rogombé, analityczka ds. polityki zdrowotnej i zabezpieczenia społecznego w West Virginia Center on Budget and Policy, badała wpływ tych regulacji. Jej zespół wykazał, że wprowadzenie obowiązku pracy nie obniża stopy bezrobocia w regionie. Co więcej, po przywróceniu wymogów w 2023 roku średnia liczba osób zatrudnionych w hrabstwie Mingo zmniejszyła się.

Badanie federalne z 2018 roku, analizujące dane z dziewięciu stanów, również potwierdziło, że „wymogi pracy nie mają wpływu na uczestnictwo w rynku pracy ani liczbę przepracowanych godzin”. Jak wyjaśnia Rogombé, „głód utrudnia koncentrację i aktywność zawodową. To część problemu”.

W hrabstwie Mingo, położonym w południowej części Wirginii Zachodniej, możliwości zatrudnienia są ograniczone. Lilly Hall znalazła pracę w lokalnej restauracji, jednak jest to stanowisko niepłatne do czasu zwolnienia się etatu kelnerki – rozwiązanie, które pozwala jej utrzymać świadczenia, ale dalekie od ideału.

Podczas marcowej akcji House of Hope mieszkańcy otrzymali m.in. kurczaka, jajka, chleb, ziemniaki, świeże owoce i warzywa oraz mleko. W kolejce stali nie tylko seniorzy, ale także osoby w wieku produkcyjnym, które utraciły dostęp do pomocy z powodu nowych przepisów.