De zwakke punten van Lee Cronins ‘The Mummy’: waarom de film faalt

Een langzaam mysterie met een late onthulling

De vraag wat er met Katie is gebeurd, stond centraal in de marketing van ‘The Mummy’ van regisseur Lee Cronin. Acht jaar na haar verdwijning in Egypte wordt ze gevonden, nog levend maar opgesloten in een sarcofaag. Toch duurt het tot het tweeuurmerk van de 133 minuten durende film voordat het publiek het antwoord krijgt. Tot die tijd wordt de kijker overspoeld met bloederige beelden en onduidelijke plotlijnen.

Een familie in crisis en een demonische dreiging

Het verhaal draait om de familie Cannon: vader Charlie (Jack Reynor), moeder Larissa (Laia Costa) en hun drie kinderen. Na Katie’s terugkeer begint het gezin te desintegreren. Niet alleen wordt Katie zieker, maar een mysterieuze besmetting verspreidt zich door het huis, waardoor ook de andere kinderen vervagen en gruwelijke veranderingen ondergaan.

Charlie probeert de situatie te begrijpen door de sarcofaag en de bandages van Katie te onderzoeken. Daarbij stuit hij op Professor Bixler (Mark Mitchinson), die uitlegt dat de inscripties verwijzen naar de Nasmaranian, een oude Egyptische demon die families vernietigt. Zijn zoektocht leidt hem ook naar rechercheur Dalia Zaki (May Calamawy), die acht jaar eerder Katie’s verdwijning in Caïro onderzocht.

Een cult, een ritueel en een demonische binding

Met hulp van Katie, die kort uit de greep van de Nasmaranian breekt, ontdekt Zaki Layla Khalil (May Elghety), een vrouw met banden met een cult geleid door de geheimzinnige Magician (Hayat Kamille). Layla overhandigt Zaki een VHS-bandje waarop een gruwelijk ritueel te zien is: Katie wordt vastgebonden boven een gemummificeerd lichaam, dat haar een vloeistof toedient. Volgens de Magician is dit nodig om de demon te binden, waarbij een jong lichaam een betere gevangenis vormt dan een oudere gastheer.

Te veel lore, te weinig focus

Ondanks de complexe achtergrond voelt het alsof Cronin weinig interesse heeft in de Egyptische mythologie of de diepgang van zijn personages. De scènes in Egypte slepen voort, en de Nasmaranian voelt als een bijfiguur in plaats van een dreiging. De film lijkt meer op een bloederige variant van ‘Evil Dead Rise’ dan op een klassieke mummiehorror met spanning en mysterie.

Hoewel de visuele effecten indrukwekkend zijn en Calamawy een sterke prestatie neerzet, blijft het gevoel hangen dat de film zijn potentieel niet benut. De late onthulling van Katie’s lot en de overbodige lore maken van ‘The Mummy’ een gemiste kans.